DISEÑO/NARCISISTA/MILITANTE






Prefacio: Unha aproximación perceptual. 

O Deseño/Narcisista/Militante (desde agora D/N/M) é unha ferramenta ético-estética de xestión do ego-look q entre outras aplicacións vitais, combate o coñecido como síndrome de turismo apersonal: patoloxía q se caracteriza por unha disfunción da conciencia ética consistente no transitar as paisaxes interiores da propia personalidade coa actitude distraída dun turista accidental, sen reparar máis q nos monumentos dedicados aos recordos de lugares comúns e obviando os barrios marxinales dos nosos pensamentos motivacionales e os arrabales mal iluminados das nosas decisións cegas de indiferenza.

A modo de resumo:
Ser un turista dun mesmo e non un cidadán consciente no teu propio ser. 


Co D/N/M estipulase unha relación directa entre magma interior (personalidade real) e o aspecto exterior (rol social), q non se define pola adscripción a unha determinada estética socialmente imposta, senon q se supedita ao q a potencia dos teus niveis ético-mentais determinan, definen e constatan.
 

O matiz pode ser sutil para os non iniciados, pero é evidente como un aura descriptiva para os dotados de méta-visión ético/estética. 
O interior (carácter, sensibilidade, paixón) deseña o exterior, ao contrario de cando o exterior (presión social, adocenamiento, alineamiento) se impon a un débil interior. 

Esta amalgama de conceptos aparentemente contradictorios é a q permite dotar de trasfondo político a decisións q sen esta estructurada carga ética serian de carácter meramente estético, ergo, o teu aspecto (ego/look) e a procura dese aspecto, é un posicionamiento ético evidente, no mundo e para o mundo.  
Transmítese a medida diferencial da dimensión interior mediante a autoxeneración consciente dunha imaxe estética exterior. 


[Apéndice/1: O exercicio de estilo q supón captar a beleza pola beleza pode resultar superfluo se non atendemos á necesidade de subordinarlo a un porqué, ese porqué debe estar implícito na expresión desa beleza, formar parte dela, de aí a necesidade dunha posición clara no estético, para proxectar unha dimensión ética.]






Prefacio: Una aproximación perceptual.

El Diseño/Narcisista/Militante (desde ahora D/N/M) es una herramienta ético-estética de gestión del ego-look q entre otras aplicaciones vitales, combate el conocido como síndrome de turismo apersonal: patología q se caracteriza por una disfunción de la conciencia ética consistente por el transitar los paisajes interiores de la propia personalidad con la actitud distraída de un turista accidental, sin reparar más q en los monumentos dedicados a los recuerdos de lugares comunes y obviando los barrios marginales de nuestros pensamientos motivacionales y los arrabales mal iluminados de nuestras decisiones ciegas de indiferencia.
A modo de resumen: ser un turista de uno mismo y no un ciudadano consciente en tu propio ser.


Con el D/N/M se estipula una relación directa entre magma interior (personalidad real) y el aspecto exterior (rol social), q no se define por la adscripción a una determinada estética socialmente impuesta, si no q se supedita a lo q la potencia de tus niveles ético-mentales determinan, definen y constatan.
El matiz puede ser sutil para los no iniciados, pero es evidente como un aura descriptiva para los dotados de la meta visión ético/estética .
El interior (carácter, sensibilidad, pasión) diseña el exterior, al contrario de cuando el exterior (presión social, adocenamiento, alineamiento) se impone a un débil interior.
Esta amalgama de conceptos aparentemente contradictorios es la q permite dotar de trasfondo político a decisiones q sin esta estructurada carga ética serian de carácter meramente estético, ergo, tu aspecto (ego/look) y la búsqueda de ese aspecto, es un posicionamiento ético evidente, en el mundo y para el mundo.
Se transmite la medida diferencial de la dimensión interior mediante la autogeneración consciente de una imagen estética exterior.


[Apéndice/1: El ejercicio de estilo q supone captar la belleza por la belleza puede resultar superfluo si no atendemos a la necesidad de subordinarlo a un porqué, ese porqué debe estar implícito en la expresión de esa belleza, formar parte de ella, de ahí la necesidad de una posición clara en lo estético, para proyectar una dimensión ética.]