el próposito del fútbol es iluminar el mundo"
James Lawton
Mítico periodista de "The Independent"
tras a victoria do Barça na Champions.
Pep, símbolo; Pep, mito.
Para min sempre foi un referente, porque formou parte do inesquecible e seminal Dream Team, porque se escapaba sempre do discurso estreito e obtuso do verbo futbolístico, porque xogaba con intelixencia buscando a beleza, porque levaba o compromiso a unhas ideas no sangue.
Guardiola faino todo por amor, por amor a unhas cores q eran as súas desde un día antes de nacer, por amor a unha idea de fútbol que lle foi transmitida en vena polo profeta Cruyff, por amor a un xogo q namora á gran maioría do planeta.
Eu confiaba nel desde o principio, para min non ofrecían dúbidas os seus coñecementos nin o seu futuro rendemento, era o noso home, un dos nosos, o fillo pródigo, pero ninguén, nin o máis utópico dos barcelonistas podía imaxinar tales cumes como as conquistadas neste maxestático maio.
Non tan axiña.
Pero aquí está, a gloria máxima, a triple coroa froito do máis excelso nivel de xogo visto polos séculos dos séculos.
Debemos dar grazas por este milagre, os barcelonistas, e os q non o son, porque o triunfo deste Barça é o triunfo do fútbol.
E vai máis aló, é o triunfo da beleza, é un novo xeito de pensar para cambiar o mundo, non vale o fin sin xustificar os medios, hai q merecelo, hai q arriscar armado co talento e a valentía dos q non se refuxian no cinismo nin na cicatería.
Nunca, xamáis, o estilo non se negocia, a identidade non se perde, a alma non se vende, nobleza obliga.
E moitas desas grazas pertencen a Josep Guardiola.
O arquitecto, o alquimista para q todos estes fantásticos mimbres cristalizaran na máis bela de todas as utopías.
Grazas Pep. Grazas Barça.
Este fin de semana, para celebralo como se debe, estarei en Barcelona gozando de grata compañía no Ficomic e o Primavera Sound ademais de empaparme da electrizante enerxía euforizante q percorrerá a bo seguro a Cidade Condal.
Pep, símbol; Pep, mito.
Para mí siempre fue un referente, porque formo parte del inolvidable y seminal Dream Team, porque se escapaba siempre del discurso estrecho y obtuso del verbo futbolístico, porque jugaba con inteligencia buscando la belleza, porque llevaba el compromiso a unas ideas en la sangre.
Guardiola lo hace todo por amor, por amor a unos colores q eran los suyos desde un día antes de nacer, por amor a una idea de fútbol que le fue transmitida en vena por el profeta Cruyff, por amor a un juego q enamora a la gran mayoría del planeta.
Yo confiaba en él desde el principio, para mí no ofrecía dudas sus conocimientos ni su futuro rendimiento, era nuestro hombre, uno de los nuestros, el hijo pródigo, pero nadie, ni el más utópico de los barcelonistas podía imaginar tales cumbres como las conseguidas en este mayestático mayo.
No tan pronto.
Pero aquí está, la gloria máxima, la triple corona fruto del más excelso nivel de juego visto por los siglos de los siglos.
Debemos dar gracias por este milagro, los barcelonistas, y los q no lo son, porque el triunfo de este Barça es el triunfo del fútbol.
Y va más allá, es el triunfo de la belleza, es una nueva manera de pensar para cambiar el mundo, no vale el fin sin justificar los medios, hay q merecérselo, hay q arriesgar armado con el talento y la valentía de los q no se refugian en el cinismo ni en la cicatería.
Nunca, jamás, el estilo no se negocia, la identidad no se pierde, el alma no se vende, nobleza obliga.
Y muchas de esas gracias pertenecen a Josep Guardiola.
El arquitecto, el alquimista para q todos estos fantásticos mimbres cristalizaran en la más bella de todas las utopías.
Gracias Pep. Gracias Barça.
Este fin de semana estaré, para disfrutarlo como se debe, en Barcelona disfrutando de grata compañía en el Ficomic y el Primavera Sound además de empaparme de la electrizante energía euforizante q recorrerá a buen seguro la Ciudad Condal.
3 Manifiestos:
todo eso que ya has dicho y que pone "viva la vida" antes de cada partido...no?
;)
a pasalo ben! fin de semana azul e grana!
La verdad es que ha sido tremendo lo del barça, es como si alguien hubiera escrito una sinfonía en partitura de como debería de ser el fútbol y ellos la interpretaron a la perfección.
Ahora me pregunto yo que tal lo llevará un culé en Madrid?
Por cierto el tema de Los Planetas iba dedicado a una de las copas de los merengones, jijiji.
Enhorabuena! Ha sido emocionante verlo.
Auroriña:
jejejeje, un pouco de justo musical tamen ten o señor Juardiola.
Moitos besiños!!!
Grankhan:
Eu sei q os Planetas son cules (sobretodo J) o q xa non sei si a cansión en concreto a escribiron coinsidindo cunha Copa dos blancos, en todo caso, son cules!!!
O de cule en Madrí non o levo mal, máisd q nada porq o levo por dentro, jejeje
Emosionante foiche moito amijiño.
Publicar un comentario en la entrada