
London ten unha calidade incuestionable: é o crisol de vanguardia estilística en Europa.
A amalgama de diferentes culturas, ideas e propostas artísticas, dá como resultado un lugar fascinante para alguén interesado en disciplinas como o deseño gráfico, a ilustración ou a moda.
A reportaxe xornalística.
Nesta, a miña terceira visita á cidade do Támesis, puiden constatar dúas cousas:
A primeira é q é un lugar q me atrae, nas súas rúas, o inusual, tanto na indumentaria da xente pola rúa, como na especialidade e calidade das expresións artísticas espalladas polas súas beirarrúas (Banksy, campañas institucionais, publicidade de eventos musicais, etc.)
Nótase unha intención en todos os estratos da sociedade de trascender no aspecto estilístico, de afirmarse como individuo ou comunidade mediante unha diferenciación no xeito de vestirse, peitearse e comportarse, existe unha fuxida consciente da uniformidade, un Diseño_Narcisista_Militante, q é xeral a todos os seus habitantes, non como en Madrid, na cal, os atrevimentos estilísticos son para grupúsculos estigmatizados e téndese a un espírito políticamente correcto e gregario no xeito de adecentarse, ese estilo ofimático pero moderno de ser "normal".
E non falemos de cidades provincianas como A Coruña.
O anormal en London é ser "normal".
A segunda é unha cousa q tiña moi clara pero q sempre é grato comprobar in situ, e é o extraordinario don de xentes do meu irmán Germán, observar como os seus amigos, compañeiros de traballo e piso o aprecian con verdadeira sinceridade sexan da idade e nacionalidade q sexan, co cal, a miña autista aparición no centro das súas rutinas de diversión é aceptada como un acontecemento positivo polo mero feito de q son algo pertencente á esfera de Ger, e o q vén de Ger, é bo.
É un orgullo ter un irmán así.
A crónica rosa.
Pasámolo ben, aproveitamos un inusual día soleado de febreiro e tomámosnolo en plan "lazy Saturday", almorzo "english" completo composto por: Alubias con salsa, salchicha xigante, un bacon exquisito, ovo frito, patacas fritas, tostadas con mantequilla e café, ou sexa, o santo Grial do colesterol q nos sentou de marabilla, paseo por Brick lane onde me comprei unha camiseta vintage chulísima, visita ás tendas de roupa do centro e como colofón, cea caseira coa preparación por parte do pequeno dá familia Santos de dúas estupendas e sabrosas tortillas jallejo-londinenses, todo documentado fotográficamente por suposto.
E despois fomos a celebrar o aniversario do Jarabaso na noite londinense, acudiron moitos dos seus amigos, e alternei alegremente con grandes bebedores de cervexa como Michael, Antonio ou Christopher e encantadoras señoritas como Dyiian, Maja e Linda.
Ata a marcha nocturna gústame en London, si con esa música, si con estes horarios, si con esta interacción con xente q se desmarca de prexuícios e provincialismos desde a súa mesma esencia.
É un sitio q me atrae, atráeme moito, sei q a vida diaria alí é dura e teño o gran hándicap do idioma, pero ¿Quen sabe? London calling...
A reportaxe fotográfica.
London tiene una cualidad incuestionable: es el crisol de vanguardia estilística en Europa.
La amalgama de diferentes culturas, ideas y propuestas artísticas, da como resultado un lugar fascinante para alguien interesado en disciplinas como el diseño gráfico, la ilustración o la moda.
El reportaje periodístico.
En esta, mi tercera visita a la ciudad del Támesis, pude constatar dos cosas:
La primera es q es un lugar q me atrae, en sus calles, lo inusual, tanto en la indumentaria de la gente por la calle, como en la especialidad y calidad de las expresiones artísticas desparramadas por sus aceras (Banksy, campañas institucionales, publicidad de eventos musicales, etc.)
Se nota una intención en todos los estratos de la sociedad de trascender en el aspecto estilístico, de afirmarse como individuo o comunidad mediante una diferenciación en la manera de vestirse, peinarse y comportarse, existe una huida consciente de la uniformidad, un Diseño_Narcisista_Militante, q es general a todos sus habitantes, no como en Madrid, en la cual, los atrevimientos estilísticos son para grupúsculos estigmatizados y se tiende a un espíritu políticamente correcto y gregario en la manera de adecentarse, ese estilo ofimático pero moderno de ser “normal”.
Y no hablemos de ciudades provincianas como A Coruña.
Lo anormal en London es ser “normal”.
La segunda es una cosa q tenía muy clara pero q siempre es grato comprobar in situ, y es el extraordinario don de gentes de mi hermano Germán, observar como sus amigos, compañeros de trabajo y piso lo aprecian con verdadera sinceridad sean de la edad y nacionalidad q sean, con lo cual, mi autista aparición en el centro de sus rutinas de diversión es aceptada como un acontecimiento positivo por el mero hecho de q soy algo perteneciente a la esfera de Ger, y lo q viene de Ger, es bueno.
Es un orgullo tener un hermano así.
La crónica rosa.
Lo pasamos bien, aprovechamos un inusual día soleado de febrero y nos lo tomamos en plan “lazy Saturday”, desayuno “english” completo compuesto por: Alubias con salsa, salchicha gigante, un bacon exquisito, huevo frito, patatas fritas, tostadas con mantequilla y café, o sea, el santo Grial del colesterol q nos sentó de maravilla, paseo por Brick lane donde me compré una camiseta vintage chulísima, visita a las tiendas de ropa del centro y como colofón, cena casera con la preparación por parte do pequeño da familia Santos de dos estupendas y sabrosas tortillas jallejo-londinenses, todo documentado fotográficamente por supuesto.
Y después fuimos a celebrar el cumpleaños del Jarabaso en la noche londinense, acudieron muchos de sus amigos, y alterne alegremente con grandes bebedores de cerveza como Michael, Antonio o Christopher y encantadoras señoritas como Dyiian, Maja y Linda.
Incluso la marcha nocturna me gusta en London, si con esa música, si con estos horarios, si con esta interacción con gente q se desmarca de prejuicios y provincialismos desde su misma esencia.
Es un sitio q me atrae, me atrae mucho, se q la vida diaria allí es dura y tengo el gran hándicap del idioma, pero ¿Quién sabe? London calling…
El reportaje fotográfico.
3 Manifiestos:
redacta redacta, a ver se volvestes falando ingles ou non??
lévache tempo redactala eh!! pasas moito tempo no facebook
esperemos q polo menos salga a nejra das fotos e por unha vez metas algo de sexo en pravda q tanto platonismo cá rosenvinge e a lourdes xa aburre, fai concesións ós teus mundanos lectores
uff, tanto esperar pra eso, eso xa se deducía das fotos do FB. chema, chema, espero q a túa amada pravda non se transforme nun 2º plato e o lividinoso FB pase a ser agora "la niña de tus ojos"
Publicar un comentario en la entrada