"No apunto con la mano; aquél que apunta con la mano ha olvidado el rostro de su padre. Apunto con el ojo.
No disparo con la mano; aquél que dispara con la mano ha olvidado el rostro de su padre. Disparo con la mente
No mato con mi pistola; aquél que mata con la pistola ha olvidado el rostro de su padre. Mato con el corazón"
Stephen King "La Torre Oscura"
Hieráticos. Hieráticos e impasibles. Os pistoleiros esperan o advenimento do duelo. Xa foron feridos antes, xa coñecen a dor q che concede unha bala perdida, hai plomo nos seus corazóns. E aínda así, non lles ha de tremer o pulso ao apuntar á súa nova presa, a bala triunfante de hoxe é a dor de mañá. Así sexa.
A batalla. No fragor e o fulgor deciden q vive e q morre dentro deles. Q debe perseverar e q debe perecer.
Ao asentarse o po, só os máis rudos quedarán en pé. Ao asentarse o po... Só nós quedaremos en pé.
Disparos a os faxotiños aquí. Disparos a Dani aquí e aquí. Disparos a Cris aquí e aquí.
Obsesióname crear unha mitoloxía propia. Unha iconografía pravdista. Teño q admitir q son un acólito de narciso. Por iso conságrome fervorosamente á captación, edición e exposición de imaxes q capten coa máxima plasticidade posible, toda a nosa forza, vontade, actitude e beleza. Creo q somos arte. Unha arte viva e irrepetible a cada momento.
Ata agora non atopara a ferramenta adecuada para xestionar e mostrar a miña propaganda narcisista, pero topei con Facebook, e vin a luz. Galerías de imaxes de rápida edición e amena visión q dan a posibilidade de configurar permisos de acceso e engadir xocosos comentarios... a panacea. O apoio loxístico q estaba esperando o concepto de Deseño_Narcisista_Militante para cristalizar nunha serie infinita de imaxes q conxelan o concepto q temos de nós mesmos.
Porque o mundo créase en cada mente e a miña mente recrea o mundo.
Faltou Germansiño... Wish you were here:
Hieráticos. Hieráticos e impasibles. Los pistoleros esperan el advenimiento del duelo. Ya han sido heridos antes, ya conocen el dolor q te concede una bala perdida, hay plomo en sus corazones. Y aún así, no les ha de temblar el pulso al apuntar a su nueva presa, la bala triunfante de hoy es el dolor de mañana. Así sea.
La batalla. En el fragor y el fulgor deciden q vive y q muere dentro de ellos. Q debe perseverar y q debe perecer.
Al asentarse el polvo, solo los más rudos quedarán en pie. Al asentarse el polvo… Solo nosotros quedaremos en pie.
Disparos o los faxotiños aquí. Disparos a Dani aquí y aquí. Disparos a Cris aquí e aquí.
Me obsesiona crear una mitología propia. Una iconografía pravdista. Tengo q admitir q soy un acólito de narciso. Por eso me consagro fervorosamente a la captación, edición y exposición de imágenes q capten con la máxima plasticidad posible, toda nuestra fuerza, voluntad, actitud y belleza. Creo q somos arte Un arte vivo e irrepetible a cada momento. Hasta ahora no había encontrado la herramienta adecuada para gestionar y mostrar mi propaganda narcisista, pero he topado con Facebook, y he visto la luz. Galerías de imágenes de rápida edición y amena visión q dan la posibilidad de configurar permisos de acceso y añadir jocosos comentarios… la panacea. El apoyo logístico q estaba esperando el concepto de Diseño_Narcisista_Militante para cristalizar en una serie infinita de imágenes q congelan el concepto q tenemos de nosotros mismos.
Porque el mundo se crea en cada mente y mi mente recrea el mundo.
How many special people change? How many lives are living strange? Where were you while we were getting high?
Oasis "Champagne Supernova"
Como presente de Nadal déixovos en Glasnost o cómic Jano_2: Majanos blancos. Quedeime bastante satisfeito coa súa factura dados os condicionantes baixo os q o creei, a saber, temporais: pechei a idea, guión, planificación, debuxo, cor, rotulación e maquetación para impresión en apenas un mes. E tamén houbo condicionantes temáticos e conceptuais: é un cómic para nenos, preferentemente entre 8 e 13 anos de idade e na historia téñense q reflectir os servizos e vantaxes de vivir nun pobo como Valverde.
Aínda así, quixen poñer o máximo de min nel, e isto denotase na secuencia do flashback dentro da escena q transcorre na residencia de anciáns, e en todas as divertidas fechorías q comete o personaxe animal Majín.
Que pasedes unhas felices e palanquinas vacacións con quen máis queirades.
Como presente de Navidad os dejo en Glasnost el cómic Jano_2: Majanos blancos. Me he quedado bastante satisfecho con su factura dados los condicionantes bajo los q lo he creado, a saber, temporales: he cerrado la idea, guión, planteamiento, dibujo, color, rotulación y maquetación para impresión en apenas un mes. Y también hubo condicionantes temáticos y conceptuales: es un cómic para niños, preferentemente entre 8 y 13 años de edad y en la historia se tienen q reflejar los servicios y ventajas de vivir en un pueblo como Valverde.
Aún así, quise poner lo máximo de mí en él, y esto se denota en la secuencia del flashback dentro de la escena q transcurre en la residencia de ancianos, y en todas las divertidas fechorías q comete el personaje animal Majín.
Que paséis unas felices y palanquinas vacaciones con quien más querais.
Seguindo os dictados de Fasedoira, realicei o test de Proust, velaquí os resultados q arroxa a miña personalidade sometida a este cuestionario. ¿Cal é a súa cor favorita? O azul, porque é melancólico supoño, aínda que o vermello séntame ben e identifícase con dúas cousas q me son próximas: a esquerda e o corazón.
¿Cal é a calidade que prefire nas persoas? A honestidade e a valentía.
¿Cal é o defecto que vostede deplora máis noutros? A hipocresía e a mentira cobarde.
¿Que libro nunca debe faltar nunha biblioteca persoal? "It" de Stephen King, e "Leviatán de Paul Auster.
¿En que non cre? En deus.
¿Cal foi a última obra musical que escoitou? "El Manifiesto Desastre" de Nacho Vegas, outro paso cara á eternidade dun xenio.
¿Quen é o seu músico favorito? Nacho Vegas e os irmáns Gallagher.
¿Quen é o seu pintor predilecto? Mucha, Gustav Klimt e Egon Schiele.
¿De que xeito maniféstase máis claramente o seu ego? Debuxando e escribindo para este blog (q son eu, o meu propio ego proxectado en este espello virtual).
Posando icónicamente en fotos.
¿Que cousas fai máis rápido na vida? Adaptarme o imponderable.
¿Que cousa tómase máis tempo en facer? Pensar en pensar q pensar.
¿Cal foi a última película onde chorou? Wall-e ¿Cal é a súa película favorita? Drácula de Coppola, Blade runner.
¿Que é o primeiro que fai cando se levanta na mañá? Recordar, recordarche.
¿Que titular gustaríalle ler nun diario? "Non mandan os cartos, manda o Amor"
¿Quen son os seus escritores favoritos? Paul Auster, Stephen King, Alan Moore, Frank Miller...
¿Cal é o seu lema? O valor non é a ausencia de medo, é a vontade para superalo.
¿Cal foi o seu erro máis grave? A cegueira. Para non ver antes o q non pode ser.
¿Que é o que valora máis nos seus amigos? A comprensión, a lealtade e a sinerxia.
¿Cal é a súa idea da felicidade perfecta? Que o meu amor protexa e sexa correspondido.
¿Cal é o seu maior medo? Perder a alguén querido.
¿Con que figura histórica identifícase máis? John Lennon.
¿O feito histórico que máis despreza? O holocausto.
¿O feito histórico máis importante para vostede? A Revolución Rusa, e a seu desaproveitamento para crear algo realmente bo.
¿A que persoa viva admira? Á miña irmá Cris pola súa capacidade de dar e sacrificar.
¿Cal é o seu estado mental máis común? Melancolía peleona.
¿Cal é a súa característica máis marcada? O autismo e a bonhomía.
¿Cal é o seu maior extravagancia? Vivo de debuxar.
¿Que palabras ou frases usa máis? (silencio)
¿Que lle disgusta máis da súa aparencia? Nada, ámome a min mesmo, en corpo e alma.Diseño Narcisista Militante.
¿Que talento desexaría ter? Ligar, je je, o talento de decidir o correcto en cada momento (ando preto)
¿Que lle desagrada máis? A mentira e a codicia e os mentirosos codiciosos.
¿Cal é a súa posesión máis atesorada? Os meus cómics, libros e discos, o meu blog e os meus debuxos.
¿Onde desexaría vivir? En Galicia.
¿Cal é o seu pasatiempo favorito? Sexo con amor, postear, ler, internet, escoitar música.
¿Como quixese morrer? Satisfeito polo vivido e o amado.
Siguiendo los dictados de Fasedoira, he realizado el Test de Proust, he aquí los resultados q arroja mi personalidad sometida a este cuestionario.
¿Cuál es su color favorito?
El azul, porque es melancólico supongo, aunque el rojo me sienta bien y se identifica con dos cosas q me son cercanas: la izquierda y el corazón.
¿Cuál es la cualidad que prefiere en las personas?
La honestidad y la valentía.
¿Cuál es el defecto que usted deplora más en otros?
La hipocresía y la mentira cobarde.
¿Qué libro nunca debe faltar en una biblioteca personal?
“It” de Stephen King, y “Leviatán” de Paul Auster.
¿En qué no cree?
En dios.
¿Cuál fue la última obra musical que escuchó?
“El Manifiesto Desastre” de Nacho Vegas, otro paso hacia la eternidad de un genio.
¿Quién es su músico favorito?
Nacho Vegas y los hermanos Gallagher.
¿Quién es su pintor predilecto?
Mucha, Gustav Klimt y Egon Schiele.
¿De qué manera se manifiesta más claramente su ego?
Dibujando y escribiendo para este blog (q soy yo, mi propio ego proyectado en este espejo virtual).
Posando icónicamente en fotos.
¿Qué cosas hace más rápido en la vida?
Adaptarme a lo imponderable.
¿Qué cosa se toma más tiempo en hacer?
Pensar en pensar q pensar.
¿Cuál fue la última película donde lloró?
Wall-e
¿Cuál es su película favorita?
Drácula de Coppola, Blade runner.
¿Qué es lo primero que hace cuando se levanta en la mañana?
Recordar, recordarte.
¿Qué titular le gustaría leer en un diario?
“No manda el dinero, manda el Amor”
¿Quiénes son sus escritores favoritos?
Paul Auster, Stephen King, Alan Moore, Frank Miller…
¿Cuál es su lema?
El valor no es la ausencia de miedo, es la voluntad para superarlo.
¿Cuál ha sido su error más grave?
La ceguera. Para no ver antes lo q no puede ser.
¿Qué es lo que valora más en sus amigos?
La comprensión, la lealtad y la sinergia.
¿Cuál es su idea de la felicidad perfecta?
Que mi amor proteja y sea correspondido.
¿Cuál es su mayor miedo?
Perder a alguien querido.
¿Con qué figura histórica se identifica más?
John Lennon.
¿El hecho histórico que más desprecia?
El holocausto.
¿El hecho histórico más importante para usted?
La Revolución Rusa, y su desaprovechamiento para crear algo realmente bueno.
¿A qué persona viva admira?
A mi hermana Cris por su capacidad de dar y sacrificar.
¿Cuál es su estado mental más común?
Melancolía peleona.
¿Cuál es su característica más marcada?
El autismo y la bonhomía.
¿Cuál es su mayor extravagancia?
Vivo de dibujar.
¿Qué palabras o frases usa más?
(silencio)
¿Qué le disgusta más de su apariencia?
Nada, me amo a mi mismo, en cuerpo y alma. Diseño Narcisista Militante.
¿Qué talento desearía tener?
Ligar, je je, el talento de decidir lo correcto en cada momento (ando cerca)
¿Qué le desagrada más?
La mentira, la codicia y los mentirosos codiciosos.
¿Cuál es su posesión más atesorada?
Mis cómics, libros y discos, mi blog y mis dibujos.
¿Dónde desearía vivir?
En Galicia.
¿Cuál es su pasatiempo favorito?
Sexo con amor,postear, leer, internet, escuchar música.
¿Cómo quisiera morir?
Satisfecho por lo vivido y lo amado.
Nunca me dignei a darlle un nome. É simplemente Osiño. Él nunca mo tomou en conta. Non lle importou para protexerme, todas esas infinitas noites infinitas q pasamos xuntos, dos meus medos e desesperos, para custodiar os soños dos logros futuros. Está aí desde sempre... non recordo cando chegou á miña vida coa súa suave pel laranxa todavía lustrosa, aínda provisto dos seus olliños orixinais, q fai tempo q alguén tivo q trasplantar por dous botóns vermellos (q pravdistamente adecuado) porque aqueles primeiros perdeunos nas guerras q librou por min ante os pesadelos, nos desconsolados campos de batalla dos meus abrazos. E aínda cego, sempre gañaba.
Estaba aí cando eu era moi pequeno e falabamos no noso autista idioma de animaliños, estaba aí cando xa anclaba os meus medos á sinrazón da realidade, para espantar os meus abxectos temores, estaba aí cando a perda foi tan colosal q me secuestrou o letargo e só se veía a luz dos seus ollos nesa escuridade q durou tanto tempo. Estaba aí cando fomos tres, e fun feliz, estaba aí cando nos quedamos só os dous, e comprendeu en silencio a humidade da miña tristeza. Estaba aí cando ardín ben acompañado baixo as augas do mar, e seguiu aí cando volvemos ser só dous, dous un pouco cheos de cinza.
Abracei o seu pescozo descosido en todas esas ocasións ao longo da miña vida, e sempre me regalou algo de paz. Sempre susurrou na miña mente melodías de comprensión. E creo q volverei a abrazalo estas vacacións de Nadal, cando regrese á aldea, onde él reside coidando das miñas cousas, maquinando no seu cerebro de felpa o xeito de q nunca me veña abaixo.
Nunca me digné a darle un nombre. Es simplemente Osiño. El nunca me lo ha tomado en cuenta. No le importo para protegerme, todas esas infinitas noches infinitas q pasamos juntos, de mis miedos y desesperos, para custodiar los sueños de logros futuros. Está ahí desde siempre… no recuerdo cuando llego a mi vida con su suave piel naranja aún lustrosa, todavía provisto de sus ojitos originales, q hace tiempo q alguien tuvo q trasplantar por dos botones rojos (q pravdistamente adecuado) porque aquellos primeros los ha perdido en las guerras q ha librado por mí ante las pesadillas, en los desconsolados campos de batalla de mis abrazos. Y aún ciego, siempre ganaba.
Estaba ahí cuando yo era muy pequeño y hablábamos en nuestro autista idioma de animalitos, estaba ahí cuando ya anclaba mis miedos a la sinrazón de la realidad, para espantar mis abyectos temores, estaba ahí cuando la pérdida fue tan colosal q me secuestró el letargo y solo se veía la luz de sus ojos en esa oscuridad q duro tanto tiempo. Estaba ahí cuando fuimos tres, y fui feliz, estaba ahí cuando nos quedamos solo los dos, y comprendió en silencio la humedad de mi tristeza. Estaba ahí cuando ardí bien acompañado bajo las aguas del mar, y siguió ahí cuando volvimos a ser solo dos, dos un poco llenos de ceniza.
He abrazado su cuello descosido en todas esas ocasiones a lo largo de mi vida, y siempre me ha regalado algo de paz. Siempre susurró en mi mente melodías de comprensión. Y creo q lo volveré a abrazarlo estas vacaciones de Navidad, cuando regrese a la aldea, donde él reside cuidando de mis cosas, maquinando en su cerebro de felpa la manera de q nunca me venga abajo.
O meu médico de cabeceira chámase Nacho Vegas. A súa medicina é tan jodidamente forte e lacerante, q nunca sabes se estás máis doente cando entras ou cando logras fuxir da súa consulta. Pero eu son un hipocondríaco insufrible q sempre recorro ás súas receitas, porque creo q é o maior especialista en tratar a dor q sufrimos os propensos a prendarse da beleza.
Estiven revolvendo nesas caixas de medicamentos q son os seus discos, en cuxos prospectos sempre reza así: "Para os q prefiren a dor á nada", e seleccioneivos as mellores píldoras, coas q me medico frecuentemente, aínda sabendo q non hai cura, para realizar unha disección máis clarividente da enfermidade q me aflixe.
“Yo te quiero, y no,
no he hechoy sé que no haré jamás nada más real y nada más sincero. Yo te quiero, y tengo un plan para los dos,consiste en sobrevivir.”
Unha declaración de intencións, a fe aínda cando a batalla está perdida, a beleza dos perdedores. A miña canción preferida en castelán.
“Y no me habléis de eternidad. No me habléis de cielos ni de infiernos más. ¿No veis que yo le rezo a un dios que me prometióque cuando esto acabe no habrá nada más? Fue bastante ya ...”
Unha canción rio q rivaliza en talento e enxundia co modelo acuñado por Dylan. Perfecta en letra, música, instrumentación e interpretación.
Asinada por un xenio ca man rota de firmar himnos.
“Lo sabes, ahora ya estás advertido, no te fíes de un animal herido, y yo, descuida, le mentí, soy un experto cazador.” Baixo o influxo níveo de Christina Rosenvinge factura unha tonada exultante en sumisións e seduccións. Narra ese momento en q sabes q vas caer nas fauces dun animal ferido, e non o podes evitar, e tampouco queres, maldita sea.
4_”El Angel Simón” “Y desde cualquier lugardondequiera que ahora te estés pudriendo sólo quiero que sepas que ya no te tengo miedo, que ahora estoy cansadoy sólo tengo miedo de mi propia vida, y que sé que lo tendré toda la puta vida decida lo que decida, decida lo que decida.” ¿O suicidio do pai? A rabia axusticiando o pasado. A pena indiferente dacabalo dunha furia cega, perseguindo recordos e esmagándoos baixo pezuñas sucias.
O terror latente en cada palabra, o horror tensando cada liña. Durante anos identifíqueme con ela no máis profundo. Un exorcismo.
“El aire, el aire, quererte es intentar atrapar con las manos el aire, el aire, el aire, quererte es como obrar un milagro.”
Esta tenme namorado ata as trancas. Hit incontestable, dunha accesibilidade q non se contrapón no máis nimio co seu habitual nivel de excelencia, máis cando, tra-los coros de "lalalas", irrompe con suavidade aterciopelada ese estribillo amoldado a unha voz entre desganada e melancólica, e a sensación orxiástica é máxima, volveuno a conseguir Sr. Vegas: o fulgor.
“Nadie a quien amar esnadie a quien dañar,etcétera. Morirme de sedmas por una veznadie muere a mi lado.”
Un estribillo-sentenza sabio e sobrecolledor, aprender a vivir coa carencia, a aceptación dun estado no q non podes aspirar ás máis altas cotas, pero aforraste as cuantiosas facturas da alma, a ti e as demáis.
“Como un rey en mi palacio de papel,se está bien aquí, se está bien. La mujer del tiempo anuncia un huracán,pero no me iré, resistiré. Y si hay un fuego aprenderé a arder. Y si empiezo a arder aprenderé a apagarme.”
A defensa dun modo de pensar e de sentir, intrínseca a unha personalidade raiana no autista. O saber q co mínimo no material pódense edificar os máis brillantes palacios no inmaterial.
“Y yo escogí la enfermedady escogí el frío, pero no equivocaré,no equivocaré el camino.” “Y todos mis pecadosviajarán conmigohasta el más puro finaldel camino.”
Ter uns principios e mantelos. Ter unha mentalidade e secundala.
Ter un corazón e respectalo.
“Sé que tiempos más durosaún están por venir, que algunos días de mayo sonmás lluviosos que los de abril. Me clavaste ambos ojos,y aún recuerdo en tu voz: la vida es parte buscar placery parte hallar dolor.” “Y entre el dolor y la nada elegí el dolor” ¿Canta emoción pode concentrar este home nunha soa canción? ¿Canta destilar nunha soa frase?, ¿Cuán profundo pretende chegar? A resposta está aquí: "Entre a dor e a nada, elixín a dor"
“Y tus párpados cayendo se me antojan guillotinas, y te observaré durmiendo y me pondré a susurrar: "nuestras almas no conocen el reposo vida mía, pero si hay algo que es cierto es quete quiero un mundo entero
con su belleza y su fealdad. ¿Por qué no puedes aceptar que esto no se trata más que,
amor mío, de morir o de matar, de morir o matar?"
A última do último álbum sendo a última obra mestra q nos ofrece. Parte dunha narración dun cariz abisal, e rompe amarras na metade da canción cara aos horizontes máis sangrantes, desvelando a verdade espida. É imposible non sentirse afectado, non marearse neste traxecto polo filo.
11_“Solo viento” “Y ahora alcanzo a comprenderla tristeza de saber que hay más estrellas en el firmamentoy verlas pasar, pasar como el viento,como el viento ... Reescribiendo mi papeloí la voz de una mujer diciéndome: -No puedes seguir siempre siendo sólo viento-.Ser sólo viento, sólo viento,sólo viento,ser sólo viento ...”
Un salmo, unha oración ante a tempestade, cando non che quede nada, porque todo se marcha, ten q haber un "ti mesmo" para abrazarte.
“Te podría matar,y no se iba a enterar nadie. Cuando me pregunten yo dire que no llegaste nunca. Hay días en que valdría másno salir de la cama, en sólo un minutovi mi vida cambiar” Dúo con Bumbury e como resultado unha peza de estraña atmosfera, de recovecos cheos de interrogantes, de situacións de rotunda absurdidade q se revelan perigosas para a psique.
“Ella pudo llevarsetodo lo que teníapero dejó olvidadoel frío que sentía. Ahora, bajo la manta a cuadros,él trata de coger el sueño. Desde que ella se marchóallí siempre es invierno.”
Con esta tamén me sentín tremendamente identificado. Queixume sincero pola morte desa primeira relación, a q se cree eterna, a q, cando termina, deixas de ser virxe e inocente e esmágache o saber q todo ten un fin, e te protexes con estériles promesas eternas ante a perda invencible.
“Perdón por la gente moderna,porque corro el peligro
de mirarla y perder la razón. ¡Perdón, por el amor de Dios!,por la gran decadencia
de una vida pidiendo perdón.”
Enumeración de desculpas polas fatalidades do mundo moderno, entre a ironía e a crítica, entre a distancia e a afectación, a parte en nárra o soloquio do paiaso Dodo é á vez patética e hilarante, consegue q unha letra densa e esixente tórnese unha amarga golosina.
“Teresina oyendo esto siente la pena en su alma, siente la pena en su vientre y cae enferma en la cama. En fuego te quemes niña, en fuego seas quemada. Él muere a la media noche, Teresina a la mañana, le abrieron el vientre y un niño lindo le sacan. Los echaron los tres juntos en un ataúd de platay
aquí se acaba la historia de los príncipes de España.” Adaptación do romance asturiano q Nacho fai súa de xeito emocionante e solemne. Os versos están declamados con tal convicción, q a historia q contan aféctache coma se fose a traxedia dun ser querido.
“Y que vuelve a subir, y después descenderpor terrenos casi impracticables. Si consigo avanzar tal vez logre ahogaralgo dentro de mí inextirpable, algo que se retuerce y que no se detiene y que hará que ahora vuelva a repetirlo:cuando haya de morir quiero hacerlo aquí,Cerca del cielo” Oda dedicada ao alpinista Juanito Oirarzabal, cumes de emoción, abismos de perigo, consegue, grazas a versos e música, desentrañar a mente e o alma deste ser extraordinario. A coda final, a modo de salmo relixioso, entra por dereito propio na categoría de mellores achados na música patria.
17_”Ocho y medio” “Reescribiendo la espiral de prometer hacerlo bien, de cometer un nuevo error, de no saber pedir perdón
o pedirlo demasiadas veces. Y aunque ahora escupo una oración helado de terror ningún dios responde aún. ¿Soy yo el que no ve o es que todavía no se hizo la luz? Seré muy breve: te extraño, y esto duele.” “¿Qué se hace para amar lo que quise despreciar ya una y mil veces? Seré muy breve: te he perdido, y esto duele.”
A crónica case en tempo real da defunción dunha relación de oito anos e medio, todo o envenenado e todo o enaxenado a favor da aletargarte rutina explicado aquí sen subterfugios, e malia saber todo isto, a dor é paralizante e inmensa, e non queres crer q isto nos pase tamén a nós.
“Una noche de inviernono muy lejos de aquí,alcé la vista al cielo, juraré todo aquello que vi. Como un fugaz pensamientoaquel resplandor
un inmenso estallido de luz,llamemóslo así, el fulgor.”
Escóitea por primeira vez en directo na Coruña, no primeiro concerto q vin del no 2002, e xa á primeira escoita deixoume extasiado, desvelado, cegado ante o seu fulgor. Existe unha película de Lluís Bande q conta o proceso de creación desta peza.
“Isabel se fue a un lugar mejor,yo no tuve el valor para ir detrás. Con aquel abrigo habría entrado en calor, sólo espero que me sepa perdonar. Pero fue mi culpa, y por ella pagaré,¡hoy estoy en deuda! Al fin lo veo claro, ahora sécuál es mi misión aquí. Tengo una navaja, esta misma noche haréun abrigo con mi piel,
pondrá Isabel en él. Queda algo de vodka, aliviará el dolor. Si comienzo pronto podré acabar al amanecer.”
Ferinte, desquiciante, doente, crispante... non hai forma de describila.
De obrigada escoita para sentir o acongoxe q pode despregar este mestre do sórdido.
“No tenemos que escondernos alguien nos encontrará, hacer siempre lo incorrecto es una forma de acertar, la mañana nos recoge donde muere la ciudad, yo buscando tu fuerza y tú mi debilidad. Te vuelvo a escuchar en esa forma especial de hablar, para ser un buen cantante tienes que desafinar, hoy hace más calor y me tienes atrapado en tu rincón, quien podría imaginar lo que nos iba a deparar un verano fatal”
Hit sexy ao alimón coa Rosenvinge, todo cuadra no lugar adecuado para despachar unha tonada a dúas voces e catro mans de sedutora factura. Os dous louros confúndense nun xogo de espellos e reflexos, de seduccións e sumisións q lles senta tan ben como o negro axustado á doce Christina. Unha gozada.
Mi médico de cabecera se llama Nacho Vegas.
Su medicina es tan jodidamente fuerte y lacerante, q nunca sabes si estás más enfermo cuando entras o cuando logras huir de su consulta.
Pero yo soy un hipocondríaco insufrible q siempre recurro a sus recetas, porque creo q es el mayor especialista en tratar el dolor q sufrimos los propensos a prendarse de la belleza.
Estuve revolviendo en esas cajas de medicamentos q son sus discos, en cuyos prospectos siempre reza así: “Para los q prefieren el dolor a la nada”, y os he seleccionado las mejores píldoras, con las q me medico frecuentemente, aún sabiendo q no hay cura, para realizar una disección más clarividente de la enfermedad q me aflige.
“Yo te quiero, y no, no he hecho
y sé que no haré jamás nada más real y nada más sincero.
Yo te quiero, y tengo un plan para los dos,
consiste en sobrevivir.”
Una declaración de intenciones, la fe aún cuando la batalla está pérdida, la belleza de los perdedores.
Mi canción preferida en castellano.
“Y no me habléis de eternidad.
No me habléis de cielos ni de infiernos más.
¿No veis que yo le rezo a un dios que me prometió
que cuando esto acabe no habrá nada más?
Fue bastante ya ...”
Una canción rio q rivaliza en talento y enjundia con el modelo acuñado por Dylan.
Perfecta en letra, música, instrumentación e interpretación
Firmada por un genio, con la mano rota de firmar himnos.
“Lo sabes, ahora ya estás advertido,
no te fíes de un animal herido,
y yo, descuida, le mentí,
soy un experto cazador.”
Bajo el influjo níveo de Christina Rosenvinge factura una tonada exultante en sumisiones y seducciones.
Narra ese momento en q sabes q vas a caer en las fauces de un animal herido, y no lo puedes evitar, y tampoco quieres, maldita sea.
“Y desde cualquier lugar
dondequiera que ahora te estés pudriendo
sólo quiero que sepas que ya no te tengo miedo,
que ahora estoy cansado
y sólo tengo miedo de mi propia vida,
y que sé que lo tendré toda la puta vida
decida lo que decida,
decida lo que decida.”
¿El suicidio del padre?
La rabia ajusticiando el pasado.
La pena indiferente a caballo de la furia ciega, persiguiendo recuerdos y aplastándolos bajo pezuñas sucias. El terror latente en cada palabra, el horror tensando cada línea.
Durante años me identifique con ella en lo más profundo.
Un exorcismo.
“El aire, el aire,
quererte es intentar atrapar con las manos el aire,
el aire, el aire,
quererte es como obrar un milagro.”
Ésta me tiene enamorado hasta las trancas.
Hit incontestable, de una accesibilidad q no se contrapone en lo más nimio con su habitual nivel de excelencia, más cuando, después de los coros de “lalalas”, irrumpe con suavidad aterciopelada ese estribillo amoldado a una voz entre desganada y melancólica, la sensación orgiástica es máxima, lo ha vuelto a conseguir Sr. Vegas: el fulgor.
“Nadie a quien amar es
nadie a quien dañar,
etcétera.
Morirme de sed
mas por una vez
nadie muere a mi lado.”
Un estribillo-sentencia sabio y sobrecogedor, aprender a vivir con la carencia, la aceptación de un estado en el q no puedes aspirar a las más altas cotas, pero te ahorras las cuantiosas facturas del alma, a ti y a las demás.
“Como un rey en mi palacio de papel,
se está bien aquí, se está bien.
La mujer del tiempo anuncia un huracán,
pero no me iré, resistiré.
Y si hay un fuego aprenderé a arder.
Y si empiezo a arder aprenderé a apagarme.”
La defensa de un modo de pensar y de sentir, intrínseca a una personalidad rayana en lo autista. El saber q con lo mínimo en lo material se pueden edificar los más brillantes palacios en lo inmaterial.
“Y yo escogí la enfermedad
y escogí el frío,
pero no equivocaré,
no equivocaré el camino.”
“Y todos mis pecados
viajarán conmigo
hasta el más puro final
del camino.”
Tener unos principios y mantenerlos.
Tener una mentalidad y secundarla.
Tener un corazón y respetarlo.
“Sé que tiempos más duros
aún están por venir,
que algunos días de mayo son
más lluviosos que los de abril.
Me clavaste ambos ojos,
y aún recuerdo en tu voz:
la vida es parte buscar placer
y parte hallar dolor.”
“Y entre el dolor y la nada elegí el dolor”
¿Cuánta emoción puede concentrar este hombre en una sola canción?
¿Cuánta destilar en una sola frase?, ¿Cuán profundo pretende llegar?
La respuesta está aquí: “Entre el dolor y la nada, elegí el dolor”
“Y tus párpados cayendo se me antojan guillotinas,
y te observaré durmiendo y me pondré a susurrar:
"nuestras almas no conocen el reposo vida mía,
pero si hay algo que es cierto es que
te quiero un mundo entero con su belleza y su fealdad.
¿Por qué no puedes aceptar que esto no se trata más
que, amor mío, de morir o de matar, de morir o matar?"
La última del último álbum siendo la última obra maestra q nos ofrece.
Parte de una narración de un cariz abisal, y rompe amarras en mitad de la canción hacia los horizontes más sangrantes, desvelando la verdad desnuda.
Es imposible no sentirse afectado, no marearse en este trayecto por el filo.
“Y ahora alcanzo a comprender
la tristeza de saber
que hay más estrellas en el firmamento
y verlas pasar, pasar como el viento,
como el viento ...
Reescribiendo mi papel
oí la voz de una mujer diciéndome:
-No puedes seguir siempre siendo sólo viento-.
Ser sólo viento, sólo viento,
sólo viento,
ser sólo viento ...”
Un salmo, una oración ante la tempestad, cuando no te quede nada, porque todo se marcha, tiene q haber un “ti mismo” para abrazarte.
“Te podría matar,
y no se iba a enterar nadie.
Cuando me pregunten yo dire
que no llegaste nunca.
Hay días en que valdría más
no salir de la cama,
en sólo un minuto
vi mi vida cambiar”
Dúo con Bumbury y como resultado una pieza de extraña atmósfera, de recovecos llenos de interrogantes, de situaciones de rotunda absurdidad q se revelan peligrosas para la psique.
“Ella pudo llevarse
todo lo que tenía
pero dejó olvidado
el frío que sentía.
Ahora, bajo la manta a cuadros,
él trata de coger el sueño.
Desde que ella se marchó
allí siempre es invierno.”
Con ésta también me sentí tremendamente identificado.
Lamento sincero por la muerte de esa primera relación, la q se cree eterna, la q, cuando termina, dejas de ser virgen e inocente y te aplasta el saber q todo tiene un fin, y te proteges con estériles promesas eternas ante la pérdida invencible.
“Perdón por la gente moderna,
porque corro el peligro de mirarla y perder la razón.
¡Perdón, por el amor de Dios!,
por la gran decadencia de una vida pidiendo perdón.”
Enumeración de disculpas por las fatalidades del mundo moderno, entre la ironía y la crítica, entre la distancia y la afectación, la parte en la narra el soloquio de el payaso Dodo es a la vez patética y hilarante, consigue q una letra densa y exigente se torne una amarga golosina.
“Teresina oyendo esto siente la pena en su alma,
siente la pena en su vientre y cae enferma en la cama.
En fuego te quemes niña, en fuego seas quemada.
Él muere a la media noche, Teresina a la mañana,
le abrieron el vientre y un niño lindo le sacan.
Los echaron los tres juntos en un ataúd de plata
y aquí se acaba la historia de los príncipes de España.”
Adaptación de romance asturiano q Nacho hace suya de manera emocionante y solemne.
Los versos están declamados con tal convicción, q la historia q cuentan te afecta como si fuera la tragedia de un ser querido.
“Y que vuelve a subir, y después descender
por terrenos casi impracticables.
Si consigo avanzar tal vez logre ahogar
algo dentro de mí inextirpable,
algo que se retuerce y que no se detiene
y que hará que ahora vuelva a repetirlo:
cuando haya de morir quiero hacerlo aquí,
Cerca del cielo”
Oda dedicada al alpinista Juanito Oirarzabal, cumbres de emoción, abismos de peligro, consigue, gracias a versos y música, desentrañar la mente y el alma de este ser extraordinario.
La coda final, a modo de salmo religioso, entra por derecho propio en la categoría de mejores hallazgos en la música patria.
“Reescribiendo la espiral de prometer hacerlo bien,
de cometer un nuevo error, de no saber pedir perdón o pedirlo demasiadas veces.
Y aunque ahora escupo una oración helado de terror ningún dios responde aún.
¿Soy yo el que no ve o es que todavía no se hizo la luz?
Seré muy breve: te extraño, y esto duele.”
“¿Qué se hace para amar lo que quise despreciar ya una y mil veces?
Seré muy breve: te he perdido, y esto duele.”
La crónica casi en tiempo real de la defunción de una relación de ocho años y medio, todo lo envenenado y todo lo enajenado a favor de la aletargarte rutina explicado aquí sin subterfugios, y a pesar de saber todo esto, el dolor es paralizante e inmenso, y no quieres creer q esto nos pase también a nosotros.
“Una noche de invierno
no muy lejos de aquí,
alcé la vista al cielo,
juraré todo aquello que vi.
Como un fugaz pensamiento
aquel resplandor
un inmenso estallido de luz,
llamemóslo así, el fulgor.”
La escuche por primera vez en directo en Coruña, en el primer concierto q vi de él en el 2002, y ya a la primera escucha me dejó extasiado, desvelado, deslumbrado ante su fulgor.
Existe una película de Jose Luis Bande q cuenta el proceso de creación de ésta pieza.
“Isabel se fue a un lugar mejor,
yo no tuve el valor para ir detrás.
Con aquel abrigo habría entrado en calor,
sólo espero que me sepa perdonar.
Pero fue mi culpa, y por ella pagaré,
¡hoy estoy en deuda!
Al fin lo veo claro, ahora sé
cuál es mi misión aquí.
Tengo una navaja, esta misma noche haré
un abrigo con mi piel, pondrá Isabel en él.
Queda algo de vodka, aliviará el dolor.
Si comienzo pronto podré acabar al amanecer.”
Hiriente, desquiciante, doliente, crispante… no hay forma de describirla. De obligada escucha para sentir el acongoje q puede desplegar este maestro de lo sórdido.
“No tenemos que escondernos alguien nos encontrará,
hacer siempre lo incorrecto es una forma de acertar,
la mañana nos recoge donde muere la ciudad,
yo buscando tu fuerza y tú mi debilidad.
Te vuelvo a escuchar en esa forma especial de hablar,
para ser un buen cantante tienes que desafinar,
hoy hace más calor y me tienes atrapado en tu rincón,
quien podría imaginar lo que nos iba a deparar un verano fatal”
Hit sexy al alimón con la Rosenvinge, todo cuadra en el lugar adecuado para despachar una tonada a dos voces y cuatro manos de seductora factura. Los dos rubios se confunden en un juego de espejos y reflejos, de seducciones y sumisiones q les sientan tan bien como el negro ajustado a la dulce Christina. Una gozada.