lunes, agosto 25, 2008

O DANDY ACÚSTICO


Daniel Santos Vila ten talento.
É un talento evidente, pero aínda titubeante na súa convicción. E o ecosistema onde eclosionou non é o máis propicio para a súa consolidación.
Un mozo autodidacta capaz de armar un repertorio tan excelso de tonadas, versionando desde clásicos brittish como The Kinks, Syd Barret e David Bowie ata exquisitos nacionais como La Costa Brava, Nacho Vegas ou Lori Meyers entre outros, é q ten algo q ofrecer.
E xa está gestando creacións de colleita propia, q sen dúbida valerá a pena coñecer. No momento q de inmimente paso de mostrar a súa propia obra, xa non haberá volta atrás.
Teremos un compositor de cancións na familia.
No concerto q eu lle vín mostrouse solvente e valente, solto coa voz, guitarra acústica, guitarra eléctrica e armónica. En canto o vento lle sopra un pouquiño a favor, crece como as mareas, a súa presenza axigantase e empeza a alcanzar ese concepto coñecido como: encher o escenario. Pero lóxicamente, por agora é un proceso intermitente, de aprendizaxe, amateur no bo sentido, como debe de ser dadas as etapas artísticas queimadas ata o momento.
Con todo hai pistas q apuntan ao firmamento, como cando facendo gala da súa raza escénica arrincouse co arroxo q gardan os máis tímidos para os grandes momentos en dous temas a capela: un tango de Calamaro, e "Bailar pegados" do sufrido Sergio Dalma co q conseguiu inflamar os ánimos dun grupo de torvas alí congregadas, q por outra banda, case non se inmutaran ante a calidade do repertorio anterior, paradoxas do alí e entón.
Por esta razón, penso q necesita unha caixa de resonancia mellor, un lugar máis axeitado, un hábitat máis proclive, porque xa se percibe personalidade nas inflexiones da voz, fondura na comprensión da alma das cancións e intención de deixar pegada.
Hai un músico aí dentro.
Desde aquí toda a miña merecida admiración e apoio porque fai falta arroxo para defender esas cancións sobre un escenario, e por ter o valor de ser o q quere ser por encima de opinións e circunstancias.

Aquí o tendes sonando para vos:



Daniel Santos Vila tiene talento.
Es un talento evidente, pero aún titubeante en su convicción. Y el ecosistema donde ha eclosionado no es el más propicio para su consolidación.
Un chico autodidacta capaz de armar un repertorio tan excelso de tonadas, versionando desde clásicos brittish como The Kinks, Syd Barret y David Bowie hasta exquisitos nacionales como La Costa Brava, Nacho Vegas o Lori Meyers entre otros, es q tiene algo q ofrecer.
Y ya está gestando creaciones de cosecha propia, q sin duda valdrá la pena conocer. En el momento q de el inmimente paso de mostrar su propia obra, ya no habrá vuelta atrás.
Tendremos un compositor de canciones en la familia.
En el concierto q yo le vi se mostro solvente y valiente, suelto con la voz, guitarra acústica, guitarra eléctrica y armónica. En cuanto el viento le sopla un poquito a favor, crece como las mareas, su presencia se agiganta y empieza a alcanzar ese concepto conocido como: llenar el escenario. Pero lógicamente, por ahora es un proceso intermitente, de aprendizaje, amateur en el buen sentido, como debe de ser dadas las etapas artísticas quemadas hasta el momento.
Sin embargo hay pistas q apuntan al firmamento, como cuando haciendo gala de su raza escénica se arranco con el arrojo q guardan los más tímidos para los grandes momentos en dos temas a capela: un tango de Calamaro, y “Bailar pegados” del sufrido Sergio Dalma con el q consiguió inflamar los ánimos de un grupo de torvas allí congregadas, q por otra parte, casi no se habían inmutado ante la calidad del repertorio anterior, paradojas del allí y entonces.
Por esta razón, pienso q necesita una caja de resonancia mejor, un lugar más adecuado, un hábitat más proclive, porque ya se percibe personalidad en las inflexiones de la voz, hondura en la comprensión del alma de las canciones e intención de dejar huella.
Hay un músico ahí dentro.
Desde aquí toda mi merecida admiración y apoyo porque hace falta arrojo para defender esas canciones sobre un escenario, y por tener el valor de ser lo q quiere ser por encima de opiniones y circunstancias.

2 Manifiestos:

ALL BLACK dijo...

....dende as montañas nevadas de Lujo unha aperta fortisima,e o mais ensordesedor jrito de animo para Dani...oiche ainda rekordo as nosas eskarallantes desventuras no piso e komo non os nosos inhenarrables partidiños no campaso detras da casa...k momentasos meu..k momentasos....por serto dos partidiños existe un dokumento audiovisual..si,si ..e teñoo eu!!!ahaaaa jajajajaja!!..amijiiiiiiiiiiiiiiiiiiñooooooooooooooo!!

Juan dijo...

E q Dani é a leche, xa lle ven de familia. Non sei si chejará alto neste mundillo, pero con actuar e deleitar xa fai un jran traballo!