miércoles, febrero 13, 2008

JUAN SIN TERRA



Fun a ver a exposición: "A colección do Museo Nacional de Paris" de Picasso ao Raíña Sofía, e acordeime del.
Juan sin terra.
A exposición é asombrosa e valiosa como non podía ser doutra forma, pero eu non son moi picassiano, míroo todo desde a perspectiva do artesano da ilustración e non desde a iluminación visionaria do artista, así q, acábanme gustando moito máis os apuntes e esbozos de mocidade e aprendizaxe, q mostran unha tendencia máis figurativa e realista, que as súas grandes obras de madurez (aínda que "O Guernica" en vivo e en directo, impresiona por monumentabilidade e potencia simbólica).
E mentres deambulaba polas salas repletas de curiosos intentando concentrarme en apreciar os cadros do mestre, cos arrabales da miña cabeza sufrindo unha borrasca de gripe incómoda, con algunhas féminas rotundas pululando polo recinto desconcertandome co asalto q a súa imaxe realizaba ás miñas ansiosas pupilas, sabendo q non terían q realizar moitos esforzos para conseguir o cetro de musa das miñas luxurias, atopeime pensando en Juan e nas tempos da escola de Artes e Oficios Pablo Picasso.
Alí coñecino e compartimos bos momentos e moitas risas xunto con outro atribulado coleguiña na aprendizaxe da ilustración: Victor.
Foi penoso ver como a ilusión q os dous atesouraban, aos seus apenas vinte anos, por poder estudar algo tan vocacional nunha escola q supostamente íaos a formar e a estimular, convertíase, nun tempo escandalosamente rápido, en frustración, aburrimiento e rabia, nesa factoría de desidia burocrática q é o plan de estudos de a "Picasso" despachado polo seu plantel de formadores ou máis ben deformadores (con contadísimas excepcións).

Eu xa cheguei alí curado de espantos, con vinte e cinco anos, seguro das miñas capacidades, curtido xa nas intrigas palaciegas das escolas de arte por facer "Artes aplicadas á Escultura" durante dous anos na escola "Mestre Mateo" en Santiago de Compostela, onde me topei cun grupo de alumnos extraordinario, Iria, Dani,Antón Guillermo, aos q aínda boto de menos, e unha alineación de profesores bastante sobresaiente (con contadas excepcións).
Ademais, no caso da "Picasso" contaba coa experiencia previa de amigos íntimos como Xocas, Jontxu ou Juan q xa pasaran pola escola da Coruña e xa me previñeron sobre descarada desidia e paupérrimo nivel lectivo da maioría das clases.

Aínda así, no caso concreto de Juan sin terra, o efecto dos profesores no fomento da súa desolación era de tal magnitude q me enchía de indignación.
En certa medida, tratei de cobixalo un pouco baixo a miña á, a él e a Víctor, tratei de q a impermeabilidade q eu despregaba ante as tropelías dos profesores se lles pegase un pouco por unha sorte de osmosis despreocupada, q estas non lles afectasen dun modo tan persoal, q soubesen valoralas con distancia e no seu contexto.
Pero o problema era q Juan é unha desas persoas q vive de preto a súa arte, o pinta porque necesita pintar, e non pinta desde a perspectiva como a miña (digamos, un esteticismo con certa pátina de mensaxe), senón q no seu caso a precisión técnica é moi secundaria, o q importa é a transmisión de sentimento, a paixón, como os artistas de verdade, como Picasso ou o seu adoradísimo Van Gogh.
E tamén é un "Chico mal debuxado".
É unha desas persoas q parecen brancos perfectos para as burlas e desprezos de seres frustrados e inconexos como eran algúns ponentes da "Picasso", estes no canto de alentar a parte do seu talento q podía crecer ata límites insospeitados, esforzábanse diabólicamente en subliñar as súas taras e en non dar ningunha instrución válida para a súa solución, facendo provisión golosa da súa ineptitude para o ensino.
Tivo q soportar afrentas tales como a recomendación directa de q deixase o ciclo por parte dun profesor de debuxo ao cal nunca vimos arriscarse a facer unha liña na nosa presenza, entre outras cousas porque estaba medio cego, (este individuo en concreto, deunos un dos máis incomprensibles e absurdos consellos q lle poden dar aos estudantes das disciplinas artísticas e q raia na parodia e na estupidez: "se non che sae ben, non o debuxes" si señores, como o len).

E Juan, tiña q soportar todos eses ataques, xa non só a súa integridade e valía artística, senón ata á súa estima persoal, facendo un esforzo hercúleo para acudir cada día ás clases, de aí q na miña mente empezase a decantarse a denominación de "Juan sin terra": levantábase ás seis da mañá, comíase horas de autobús, pasábase todo o día en Coruña se había clases pola tarde, gastando as horas de sobremesa como boamente podía, e despois largabase na tarde noite aproveitando os inhumanos horarios dos autobuses de proximidade da cidade herculina.
Non era precisamente un neno pijo con ínfulas artísticas.
O esforzo era ímprobo, tanto vital como económicamente, e a recompensa non só era escasa, senón agria.
O profesor de debuxo chegou ao extremo de suspendelo malia non faltar nin un mísero día, entregar con abnegación todos os traballos, e poñer moito máis empeño, q por exemplo, aquela moza q lle enchía o ollo ao cegato, e q sacou un sobresaiente malia faltar a metade da avaliación e a non ter constancia de se entregou os seus traballos, pero así era a valoración académica na Picasso: arbitraria e bisoña.
Pero Juan sen terra non cexou no seu empeño, non cedeu ante a estulticia e a vergonza allea, e por collóns completou o ciclo e puido ter entre as súas mans ese pedazo de papel totalmente vilipendiado e denigrado q é o título de técnico superior en ilustración pola escola "Pablo Picasso".

E tampouco deixou de pintar, malia o dura q é a vida con algunhas persoas, persoas q non o merecen, habendo tanto fillodeputa solto a bordo de BMW, Audi ou Mercedes, q se merecerían un Anton Chiburg na súa vida, (ide ver "Non é país para vellos", é impresionante na súa aridez estética e desasosegante na súa violencia, coroada coas aparicións de Javier Bardem como Anton Chiburg, personaxe asceta, icónico e bestial, dono dunha regras interiores q se expresan coa aniquilación sen remisión da vida dos seus semellantes).
E co tempo conseguiu vender uns cantos cadros, pero iso non é o importante, o importante é q foi valente, q puxo vontade a todos eses días grises, sobrepusose á tristeza, á pena servida en vagabundeos por rúas chuviosas, á falta de expectativas cacareada na súa cara e ao desprezo de seres q xa só son carcasas, carcasas q non portan humanidade dentro, senón unha amalgama de frustracións e anemias emocionais, e seguiu pintando, porque iso é o q fai, iso é no q cre, el pinta.
E espero q sigas pintando desaforadamente.
E q lles dean polo cu a todos iso q teñen o corazón verde billete e a cara de cemento mentira, querido Juan.
E q se fodan todas esas idiotas q non ven homes senón carteiras para rellenar materialmente o seu vacio ovárico, amigo.
Q se pudran.
Merécense os uns aos outros.
Como lle di o pai de Jesse Custer en "Predicador" (ese apabullante forte Álamo á amizade e aos valores dos homes bos q construíron Garth Ennis e Steve Dillon) cando se despide del:
"Tes q ser dos bos fillo, porque malos xa hai demasiados"








Fui a ver la exposición: “La colección del Museo Nacional de Paris” de Picasso al Reina Sofía, y me acordé de él.
Juan sin tierra.
La exposición es asombrosa y valiosa como no podía ser de otra forma, pero yo no soy muy picassiano, lo miro todo desde la perspectiva del artesano de la ilustración y no desde la iluminación visionaria del artista, así q, me acaban gustando mucho más los apuntes y esbozos de juventud y aprendizaje, q muestran una tendencia más figurativa y realista, que sus grandes obras de madurez (aunque “El Guernica” en vivo y en directo, impresiona por monumentabilidad y potencia simbólica).
Y mientras deambulaba por las salas repletas de curiosos intentando concentrarme en apreciar los cuadros del maestro, con los arrabales de mi cabeza sufriendo una borrasca de gripe incómoda, con algunas féminas rotundas pululando por el recinto desconcertandome con el asalto q su imagen realizaba a mis ansiosas pupilas, sabiendo q no tendrían q realizar muchos esfuerzos para conseguir el cetro de musa de mis lujurias, me encontré pensando en Juan y en las tiempos de la escuela de Artes y Oficios Pablo Picasso.
Allí lo conocí y compartimos buenos momentos y muchas risas junto con otro atribulado coleguilla en el aprendizaje de la ilustración: Victor.
Fue penoso ver como la ilusión q los dos atesoraban, a sus apenas veinte años, por poder estudiar algo tan vocacional en una escuela q supuestamente los iba a formar y a estimular, se convertía, en un tiempo escandalosamente rápido, en frustración, aburrimiento y rabia, en esa factoría de desidia burocrática q es el plan de estudios de la “Picasso” despachado por su plantel de formadores o más bien deformadores (con contadísimas excepciones).
Yo ya llegue allí curado de espantos, con veinticinco años, seguro de mis capacidades, curtido ya en las intrigas palaciegas de las escuelas de arte por haber hecho “Artes aplicadas a la Escultura” durante dos años en la escuela “Mestre Mateo” en Santiago de Compostela, donde me topé con un grupo de alumnos extraordinario, Iria, Dani,Antón Guillermo, a los q aún hecho de menos, y una alineación de profesores bastante sobresaliente (con contadas excepciones). Además, en el caso de la “Picasso” contaba con la experiencia previa de amigos íntimos como Xocas, Jontxu o Juan q ya habían pasado por la escuela de A Coruña y ya me habían prevenido sobre descarada desidia y paupérrimo nivel lectivo de la mayoría de las clases.
Aún así, en el caso concreto de Juan sin tierra, el efecto de los profesores en el fomento de su desolación era de tal magnitud q me llenaba de indignación.
En cierta medida, trate de cobijarlo un poco bajo mi ala, a él y a Víctor, traté de q la impermeabilidad q yo desplegaba ante las tropelías de los profesores se les pegara un poco por una suerte de osmosis despreocupada, q estas no les afectaran de un modo tan personal, q supieran valorarlas con distancia y en su contexto.
Pero el problema era q Juan es una de esas personas q vive de cerca su arte, el pinta porque necesita pintar, y no pinta desde la perspectiva como la mía (digamos, un esteticismo con cierta pátina de mensaje), sino q en su caso la precisión técnica es muy secundaria, lo q importa es la transmisión de sentimiento, la pasión, como los artistas de verdad, como Picasso o su adoradísimo Van Gogh.
Y también es un “Chico mal dibujado”.
Es una de esas personas q parecen blancos perfectos para las burlas y desprecios de seres frustrados e inconexos como eran algunos ponentes de la “Picasso”, estos en vez de alentar la parte de su talento q podía crecer hasta límites insospechados, se esforzaban diabólicamente en subrayar sus taras y en no dar ninguna instrucción válida para su solución, haciendo acopio goloso de su ineptitud para la enseñanza, tuvo q soportar afrentas tales como la recomendación directa de q dejara el ciclo por parte de un profesor de dibujo al cual nunca vimos arriesgarse a hacer una línea en nuestra presencia, entre otras cosa porque estaba medio ciego, (este individuo en concreto, nos dio uno de los más incomprensibles y absurdos consejos q se le pueden dar a los estudiantes de las disciplinas artísticas y q raya en la parodia y en la estupidez: “si no te sale bien, no lo dibujes” si señores, como lo leen).
Y Juan, tenia q soportar todos esos ataques, ya no solo a su integridad y valía artística, sino incluso a su estima personal, haciendo un esfuerzo hercúleo para acudir cada día a las clases, de ahí q en mi mente empezara a decantarse la denominación de “Juan sin tierra” : se levantaba a las seis de la mañana, se comía horas de autobús, se pasaba todo el día en Coruña si había clases por la tarde, gastando las horas de sobremesa como buenamente podía, y después largarse en la tarde noche aprovechando los inhumanos horarios de los autobuses de cercanías de la ciudad herculina.
No era precisamente un niño pijo con ínfulas artísticas.
El esfuerzo era ímprobo, tanto vital como económicamente, y la recompensa no solo era escasa, sino agria.
El profesor de dibujo llegó al extremo de suspenderlo a pesar de no haber faltado ni un mísero día, haber entregado con abnegación todos los trabajos, y haber puesto mucho más empeño, q por ejemplo, aquella chica q le llenaba el ojo al cegato, y q saco un sobresaliente a pesar de faltar la mitad de la evaluación y a no tener constancia de si entrego sus trabajos, pero así era la valoración académica en la Picasso: arbitraria y bisoña.
Pero Juan sin tierra no cejo en su empeño, no cedió ante la estulticia y la vergüenza ajena, y por sus cojones completo el ciclo y pudo tener entre sus manos ese pedazo de papel totalmente vilipendiado y denigrado q es el título de técnico superior en ilustración por la escuela “Pablo Picasso”.
Y tampoco dejó de pintar, a pesar de lo dura q es la vida con algunas personas, personas q no se lo merecen, habiendo tanto hijodeputa suelto a bordo de BMW, Audi o Mercedes, q se merecerían un Anton Chiburg en su vida, (id a ver “No es país para viejos”, es impresionante en su aridez estética y desasosegante en su violencia, coronada con las apariciones de Javier Bardem como Anton Chiburg, personaje asceta, icónico y bestial, dueño de una reglas interiores q se expresan con la aniquilación sin remisión de la vida de sus semejantes).
Y con el tiempo consiguió vender unos cuantos cuadros, pero eso no es lo importante, lo importante es q fue valiente, q puso voluntad a todos esos días grises, se sobrepuso a la tristeza, a la pena servida en vagabundeos por calles lloviznosas, a la falta de expectativas cacareada en su cara y al desprecio de seres q ya solo son carcasas, carcasas q no portan humanidad dentro, sino una amalgama de frustraciones y anemias emocionales, y siguió pintando, porque eso es lo q hace, eso es en lo q cree, él pinta.
Y espero q sigas pintando desaforadamente.
Y q les den por el culo a todos eso q tienen el corazón verde billete y la cara de cemento mentira, querido Juan.
Y q se jodan todas esas idiotas q no ven hombres sino carteras para rellenar materialmente su vacio ovárico, amigo.
Q se pudran.
Se merecen los unos a los otros.
Como le dice el padre de Jesse Custer en “Predicador” (ese apabullante fuerte Álamo a la amistad y a los valores de los hombres buenos q construyeron Garth Ennis y Steve Dillon) cuando se despide de él:
“Tienes q ser de los buenos hijo, porque malos ya hay demasiados”

8 Manifiestos:

Queca dijo...

Hola Chemiña. Xa volvo estar por eiquí. Un saúdo. Jrasias por botarme en falla como pravdista. Eso justoume.

Xeno dijo...

Traballar na Picasso é moi guai, moi guai (a ver si me dan un puesto, que choio). Pintar por amor ó arte esta moi ben... pero os cartos? OS CARTOS?? ESO SI QUE É A FELISIDAAAAAA!!. Quero un beemeuveeee. "Pedazo de papel totalmente vilipendiado e denigrado"?? Nooooooo! e dismo ahora?? e ahora que fajo? Suerte que teño o don de enjañar ós demais e que crean que sei faser aljo. A ver o que dura.

Juan dijo...

Amijiiiiiño! Ata me puxen melancólico lembrando tanta mediocridade mental e pauperrimia espiritual.
Nesa "escola" vivín tantas cousas pa contar ós netos q ata llo vou ajradeser a toda esa panda de soquetes intejrales.
"Vale máis que fajas 10 ilustrasións malas que 1 boa" KUTA
Frases coma estas curtiron a nosa misantropía como ferro candente que se modela.
"Por una mamada estás aprobada" referíndose a Luís Teixeiro (chamábase Luís?) alias "gordo cabrón" ou "la putita de Javier (Uguet, tampouco lembro de todo o nome)".
Pintadas coma esta non fasían máis que corroborar o que todos sabíamos, que ser juapa e ter cona era moi práctico jejejejeje.
O mellor que me pasou no siclo de ilustrasión foi a fama de jrandísimo fillo de puta conflictivo que adquirín despóis da miña derradeira conversa con Luchiiii (Lucinda Luengooo, xa vedes que non escatimo en nomes). Pero que ben me sentín aquel día cando lle dixen moi educadamente o que pensaba do seu criterio como educadores... snif! que tempos!
Jur, aínda me lembro de cando puxen a parir a Llorca Manuel diante da súa muller sen eu saber quen era ela jajajaj foi diver!
Batalliña e máis batalliñas, un mundo funesto creador de cratividades defenestradas, así é a "escola" Pikachuuu.
Pero ti tranquilo, se ese rapás sentía o que fasía, farao ata que el desida parar, e non os pailáns que creen que entenden disto só porque teñen pasta pa mercalo.

Xeno dijo...

E ahora paso a valorar esta ilustrasión dos bitels en plan profe da picasso, que se me da moi ben:

-Primeiro: os colores son locales! ah, que é en blanco e nejro, bueno pois, faltanlle matises ó blanco e nejro. Nin a mancha é plana, nin ten gradientes (osea, degradados... jrises).
-Sejundo: a composisión é millorable. Nin ten unha perfecta simetria, nin carja a un lado (coma min). Osea, unha caca. E que non lestes libros na clase de Kuta?.
-Terseiro: O jrado de reconosimiento personajil e mais millorable ainda. Non sabemos si son retratos ou caricaturas, vamos cacosidad total.
Debería usted dejar este siclo. Non sei, dedíquese a poñer comentarios de discos na rodelus ou aljo asi de proveito.
E non sijo o analisis porque teño que ir tomar o café que xa levo 17 minutos traballando... como? ordenadores? que é eso? Aqui hasta que domine a técnica do palillo entintado non se me vaia polas ponlas...

Juan dijo...

Mellor aínda, valorémola coma Kuta:
-Es graciosaa...
ahora é cando che devolve a ilustrasión e se vai a tomar café e di:
-Si queréis comentar algo estoy tomando cafeeee...
todo con voz carcomida a base de café, pitillos e sabediosquemáis.

ou en plan Llorca:
-... ...
uf, caláronme os seus discursos diarios de 2 horas que xa non me lembraba q como tiña o pelo longo, pasei a poñerme os cascos e escoitar música mentres falaba do "HUECOOOOO"

jajjajajaja, pártome, este post vai dar pa moito!

Xeno dijo...

Jajajaa! Xa che estou imaginando mentras escribes o de "Es graciosaaa", tocando cas llemas dos dedos nas mejillas.
Profusión, falta profusión.

Jontxu dijo...

Vaites o Rei voltou, viva o REI!!!! E non ese que di "Porquenotecallaaas?" Senón o Pravdista nº1, o que consigue cos seus relatos que os meus recordos e ese bocata de tortilla con susedaneo de ovos que comiamos Xocas e mais eu no recreo e que nos sabía a gloria despois de amarge que era empesar pola mañan cunha profesora frustrada, si amigos, refirome a BEEEEEAAAAAA ou a tamén conosida como afterours, que diante de Xocas non tiña juebos a debatirlle nada porque quedaba en ridículo...ai que tempos. Ou as inolvidables collejas ou famosos "plas" "plas" de Paco. É ben serto que non se podía comparar o nivel da maioria dos profes da Mateo cos da Picasso, mais que nada porque estes últimos non o tiñan. Ou os que o tiveran xa se olvidaran cos anos como era, pois jastaban demasiado tempo dividindose en fassións e puteandonse los unos a los otros....Que me gustaría ter unha plasa, pois claro, que enseñaría mais do que enseñan estos, pravdistas que non vos quede a menor duda, pois eu sería fiel os meus prinsipios: Non ser un cabrón nin capullo integral e fiel os meus prinsipios, xa que os teño.
Siguenos ilustrando co teu maravilloso lenguaje pois estamos famentos de calidá lingüistica.

Aiii, cantos Van Goghs desaproveitados na Picasso....e canto incomprendido con talento...

CHEMA dijo...

Queca:
Pois claro q se che botava de menos, menos mal q xa estas aki, espero q o máis recuperada posible.

Besisisimos cos mellores dexesos desde o Paseo das delicias.


Os tres mosqueteros:
Aburridesvos amijichiños, q fasil e tirarvos da lencua ejejejej.
Q ben se pasa despotricando de seres q meresen q se despotrique deles.
Por suerte ahora danos a risa, e non arcadas coma cando estabamos ali.

Riot, riot!!!!!!