martes, diciembre 18, 2007

SOY LEYENDA




Chaqueta Retro-militar comprada no Rastro: 25 €
Entrada de cine para película do montón: 6’95 €
Fase-lo Chulijuai diante das azafatas do centro comercial: non ten precio.



Chaqueta Retro-militar comprada en el Rastro: 25 €
Entrada de cine para película del montón: 6’95 €
Hacer el “chulujuais” delante de las azafatas del centro comercial: no tiene precio.

lunes, diciembre 17, 2007

RATAS DEL CAPITAL


A xente morre inxustamente en todas partes, acotío, e non nos importa, á min non me importa.

Son tan culpable como todos vós, e o noso verdadeiro pecado orixinal é nacer na pequena e rica parte do mundo q non se morre de fame, de ignorancia ou de violencia.
Non apadrino meniños, non creo niso, o crime é tan grande q o mundo non ten sentido, e os parches menos.
Somos criminais, ratas do capital, a nosa mera existencia é un crime aberrante.
Para q nós vivamos como vivimos, outros teñen q morrer.
¿Seica é menos obsceno o noso pacto co diaño por dar unha esmola cobarde?
Non, non poñades esa cara de non ter a culpa, a culpa vai implícita en nós, a nosa sociedade susténtase do sangue derramado polos desheredados, e son legión.
Son tan hipócrita como todos vós, eu tamén vivo aquí, e desde logo prefíroo a podrecerme sen esperanza no infecto tercer mundo.
Pero non me escondo da verdade, acéptoa tal como é: somos asasinos, máis ou menos conscientes, pero asasinos.
¿Sacrificariades o voso nivel de vida, o voso coche, a vosa calefacción acotío, a vosa consola e you tube, o voso grifo aberto sempre q queirades, a vosa puta hipoteca a trinta anos, as vosas catro teles q vomitan sen parar anuncios de grandes corporacións q o fan todo por nós e polo futuro dos nosos fillos para q así os fillos de todo o planeta se alimentaran?
Para q todos tivésemos a mesma cantidade e calidade de todo.
¿Fariádelo?
Permitídeme un sorriso cínico.
Somos Ratas do capital.






La gente muere injustamente en todas partes, a todas horas, y no nos importa, a mi no me importa.
Soy tan culpable como todos vosotros, y nuestro verdadero pecado original es haber nacido en la pequeña y rica parte del mundo q no se muere de hambre, de ignorancia o de violencia.
No apadrino niños, no creo en eso, el crimen es tan grande q el mundo no tiene sentido, y los parches menos.
Somos criminales, ratas del capital, nuestra mera existencia es un crimen aberrante.
Para q nosotros vivamos como vivimos, otros tienen q morir.
¿Acaso es menos obsceno nuestro pacto con el diablo por dar una limosna cobarde?
No, no pongáis esa cara de no tener la culpa, la culpa va implícita en nosotros, nuestra sociedad se sustenta de la sangre derramada por los desheredados, y son legión.
Soy tan hipócrita como todos vosotros, yo también vivo aquí, y desde luego lo prefiero a pudrirme sin esperanza en el infecto tercer mundo.
Pero no me escondo de la verdad, la acepto tal como es: somos asesinos, más o menos conscientes, pero asesinos.
¿Sacrificaríais vuestro nivel de vida, vuestro coche, vuestra calefacción a todas horas, vuestra consola y you tube, vuestro grifo abierto siempre q queráis, vuestra puta hipoteca a treinta años, vuestras cuatro teles q vomitan sin parar anuncios de grandes corporaciones q lo hacen todo por nosotros y por el futuro de nuestros hijos para q así los hijos de todo el planeta se alimentaran?
Para q todos tuviéramos la misma cantidad y calidad de todo.
¿Lo haríais?
Permitidme una sonrisa cínica.
Somos Ratas del capital.

jueves, diciembre 13, 2007

SIMIOS


A miña habitación en Madrid ten as paredes brancas e rugosas, só profanei a súa virxinidade cunha curiosa e inspirada fotografía dun bebe orangután de mirada ilusionada q por unha estraña razón estaba perdida entre as páxinas dun manual de Photoshop q anteriormente pertencía a Xocas.
Míroo todo-los días e véxome a min mesmo, así son eu, un bebe simio ilusionándose pola pureza das cousas.






E unha das cousas q me ilusiona son cancións como esta de The Shins, marabillosa oda á beleza agridulce, se vos place, tendes máis aquí e aquí, maravilladevos.






Mi habitación en Madrid tiene las paredes blancas y rugosas, solo he profanado su virginidad con una curiosa e inspirada fotografía de un bebe orangután de mirada ilusionada q por una extraña razón estaba perdida entre las páginas de un manual de Photoshop q anteriormente pertenecía a Xocas.
Lo miro todos los días y me veo a mi mismo, así soy yo, un bebe simio ilusionándose por la pureza de las cosas.

Y una de las cosas q me ilusiona son canciones como esta de The Shins, maravillosa oda a la belleza agridulce, si os place, tenéis más aquí y aquí, maravillaos.

domingo, diciembre 09, 2007

FONSO


Estábao reclamando a berros, desde a súa recente, inspirada e descacharrante irrupción como manifestante en Pravda, esta resucitando na miña mente recordos alegres de tempos nos cales, en prol da construción dun mundo á nosa medida, a suspensión da realidade era un milagre factible.
Aqueles anos de escola de monxas e B.U.P. desubicante, onde cada quince días chegaba á aldea o circo dun só home, q abandonando a súa residencia Santiaguesa presentábase con promesas de algarabía q sempre se cumprían e con cantidades industriais de virus da risa, q contaminábanos, posuíanos , e enaxenabanos.
A diferenza de idade nunca foi un problema, o máis "paiaso" sempre era él, só había dúas regras na súa carpa mental, divertirse e facernos mexar de risa, e para iso valía todo: partidillos no "campo dá herba" con porterías de pau e rede de pesca proxectadas polo noso arquitecto de diversións e executadas entre todos, ou na "Eira" , ou o escondite de emoción febril aproveitando todos os "ajochos" do curral, "a casa vella", "ou piso", xogar a "V os visitantes" (clásico entre clásicos) e mil cousas mais, e todo tenia unha patina de risco antisistema, q o facía alleo ao mundo dos adultos e as súas regras, de q esas regras marcabámolas nós, o cal creaba adición.
E vertebrando todo ese cotarro, Fonsiño, o "Paiaso" maior.
Imaxinádevos a adoración q sente Bart por Krusty o paiaso e estaredes preto do q nós experimentabamos coa súa presenza, só q o noso Krusty era leal e nunca nos traizoaba e iso facíanos confiar cegamente, ser gregarios orgullosos.
Aquelas noites de dormitorios repletos, durmindo todos os curmáns xuntos, amontoados en camas xemelas, onde nos recitaba co seu talento innato para fabular as pelis de terror q él xa podía ver ("Venres 13", "Alien", etc) afectando á nosa imaxinación, moito máis do q conseguirían eses filmes de por si.
As mañás esperando o comezo dos "Cabaleiros do Zodiaco", a aprendizaxe dun vocabulario novo q conseguía q palabras como "fiuncho", "chacaritas e takanás, e expresións do calibre de "eu tamen tokotó" ou "eche moi finito" trufaran todas as conversacións, e o tempo q voaba...
E quédame case o mellor de todo, o mellor e máis terrible de soportar para o meu irmán Ger e para o min: As comidas de Domingo.
Todos contorna a unha enorme mesa, tíos, primos, a avóa, e o noso pai trinchando serio e xigantesco a carne do cocido, e no terrible silencio mascullante das comidas da aldea, aí estabamos nós, tristes marionetas, facendo provisión de toda a forza de vontade de cada unha das fibras do noso ser para non expulsar a comida polo nariz ante un ataque de risa mortal provocado por Fonso coa súa batería de muecas e xestos hilarantes dirixidos cara á súa nai, ou a avóa, ou calquera q puxésese a tiro, cada vez q estas lle servían ou lle pedían unha vianda da mesa, muecas e xestos q ninguén mais parecía ver, tal era o talento sobrenatural do circo dun só home, o q nos poñia en serios apretos nos q non sabiamos se chorar de risa ou rir para non chorar.
Apoteósico.
Mais tarde o contacto decreceu ao mudarse a Foz e ao crecer todos, pero sempre conservou ese mesmo espírito burlón, de saber rirse de se mesmo , de rirse de se mesmo antes q de ninguén, de ser un neno eterno no corpo dun Superguerreiro que o fai émulo do seu adorado Goku.
Canta pena espantada nos tempos máis duros temos q agradecerlle.
Canta diversión salvadora de semanas co telón da esperanza baixado.
Cantas risas q nos foron regaladas grazas ao seu incrible xeito de ser.
Agora, mirando cara atrás, dáste conta do importantes e vitais foron esas risas, eses pasaportes a un mundo onde o gris estaba proscrito, onde a ilusión da nenez campaba ás súas anchas, puideron marcar a diferenza, marcárona sen dúbida.
Bueno Fonsiño, espero que che guste este post tanto como ao meu os teus manifestos en Pravda, e espero que traias a este mundo un vástago canto antes q perpetue a extirpe, q conserve o sangue q compartimos, será un meniño afortunado, ninguén poderá rirse tanto co seu pai.
Que saibas q isto asinámolo os dous, Ger e eu e dedicámosche esta canción je je.







Lo estaba reclamando a gritos, desde su reciente, inspirada y descacharrante irrupción como manifestante en Pravda, esta resucitando en mi mente recuerdos alegres de tiempos en los cuales, en pro de la construcción de un mundo a nuestra medida, la suspensión de la realidad era un milagro factible.
Aquellos años de escuela de monjas y B.U.P. desubicante, donde cada quince días llegaba a la aldea el circo de un solo hombre, q abandonando su residencia Santiaguesa se presentaba con promesas de algarabía q siempre se cumplían y con cantidades industriales de virus de la risa, q nos contaminaba, nos poseía , y nos enajenaba.
La diferencia de edad nunca fue un problema, el más “paiaso” siempre era el, solo había dos reglas en su carpa mental, divertirse y hacernos mear de risa, y para eso valía todo: partidillos en el “campo da herba” con porterías de palo y red de pesca proyectadas por nuestro arquitecto de diversiones y ejecutadas entre todos, o en “a Eira” , o el escondite de emoción febril aprovechando todos los “ajochos” del corral, “a casa vella”. “o piso”, jugar a “V los visitantes” (clásico entre clásicos) y mil cosas mas, y todo tenia una patina de riesgo antisistema, q lo hacía ajeno al mundo de los adultos y sus reglas, de q esas reglas las marcábamos nosotros, lo cual creaba adición.
Y vertebrando todo ese cotarro, Fonsiño, el “Paiaso” mayor.
Imaginaos la adoración q siente Bart por Krusty el payaso y estaréis cerca de lo q nosotros experimentábamos con su presencia, solo q nuestro Krusty era leal y nunca nos traicionaba y eso nos hacia confiar ciegamente, ser gregarios orgullosos.
Aquellas noches de dormitorios repletos, durmiendo todos los primos juntos, amontonados en camas gemelas, donde nos recitaba con su talento innato para fabular las pelis de terror q el ya podía ver (“Viernes 13”, “”Alien”, etc) afectando a nuestra imaginación, mucho más de lo q habrían conseguido esos filmes de por si.
Las mañanas esperando el comienzo de los “Caballeros del Zodiaco”, el aprendizaje de un vocabulario nuevo q conseguía q palabras como “fiuncho”, “chacaritas e tacanas”, y expresiones del calibre de “eu tamen tokoto” o “eche moi finito” trufaran todas las conversaciones, y el tiempo q volaba...
Y me queda casi lo mejor de todo, lo mejor y más terrible de soportar para mi hermano Ger y para mi: Las comidas de Domingo.
Todos entorno a una enorme mesa, tíos, primos, la abuela, y nuestro padre trinchando serio y gigantesco la carne del cocido, y en el terrible silencio mascullante de las comidas de la aldea, ahí estábamos nosotros, tristes marionetas, haciendo acopio de toda la fuerza de voluntad de cada una de las fibras de nuestro ser para no expulsar la comida por la nariz ante un ataque de risa mortal provocado por Fonso con su batería de muecas y gestos hilarantes dirigidos hacia su madre, o la abuela, o cualquiera q se pusiera a tiro, cada vez q estas le servían o le pedían una vianda de la mesa, muecas y gestos q nadie mas parecía ver, tal era el talento sobrenatural del circo de un solo hombre, lo q nos ponía en serios aprietos en los q no sabíamos si llorar de risa o reír para no llorar.
Apoteósico.
Mas tarde el contacto decreció al mudarse a Foz y al crecer todos, pero siempre conservo ese mismo espíritu burlón, de saber reírse de si mismo , de reírse de si mismo antes q de nadie, de ser un niño eterno en el cuerpo de un Superguerreiro que lo hace émulo de su adorado Goku.
Cuanta pena espantada en los tiempos más duros tenemos q agradecerle.
Cuanta diversión salvadora de semanas con el telón de la esperanza bajado.
Cuantas risas q nos fueron regaladas gracias a su increíble manera de ser.
Ahora, mirando hacia atrás, te das cuenta de lo importantes y vitales fueron esas risas, esos pasaportes a un mundo donde el gris estaba proscrito, donde la ilusión de la niñez campaba a sus anchas, pudieron marcar la diferencia, la marcaron sin duda.
Bueno Fonsiño, espero q te guste este post tanto como a mi tus manifiestos en Pravda,
Y espero que traigas a este mundo un vástago cuanto antes q perpetué la extirpe, q conserve la sangre q compartimos, será un hijito afortunado, nadie podrá reírse tanto con su padre.
Que sepas q esto lo firmamos los dos, Ger y yo y te dedicamos esta canción je je

lunes, diciembre 03, 2007

DURMINDO CO INIMIGO (A Desairada Tonada de dous Cules Misántropos no Carrusel Lúdico-Capitalista do Rival Blanco)


Hey! Que a banda me sigua a ritmo trotón, tipo canción dos Kinks... desperezome logo da sesta venres-tarde ao recibir a chamada do meu compañeiro de coros, Nemi, toca recital no cine, como case todos os venres cibelinos.
Nemi é un tío raro, como eu, por iso é o meu amigo, por iso pertence ao círculo primixenio dos chulijuais por dereito, é un dos nosos.
Nacido á miña beira, na aldea veciña de Queiruja, coñézoo desde os albores universitarios, desde o comezo da Irmandade de cinco puntas, é un apaixonado do Barça, do manga, dos clásicos de Stephen King, e do cine de terror e ciencia ficción, así q temos moitas cousas de q departir nos "backstages" dos nosos concertos, tamén é un yonqui da Coca cola (o caso mais grave coñecido en España e posiblemente en Europa) e é un amigo xeneroso e comprometido, q como eu, sofre de misantropía dexenerativa, pero o seu é un caso acusado, máis aínda cando o seu traballo consiste en ser un executivo nunha gran empresa, co cal pásase a semana deixándose os cornos para q as pequenas cousas q nos gusta ter a man para q a nosa neutra vida consumista prosiga sen sobresaltos estean no lugar q esperamos á hora adecuada, ¡q non se pare a roda por favor¡, q non vexamos o baleiro baixo os nosos pés, o hormigón asfixiante sobre as nosas cabezas, pero esta tarefa tan estresante ás veces ten recompensas aceptables como comprobaredes ao avanzar esta caótica tonada.
Primeira estrofa, Kinepolis, o complexo de salas de cine máis grande de Europa (gústannos os escenarios grandes xente) ofrécenos a súa gargantuesca oferta e decidímonos por "La habitación de Fermat" asinada polo noso compatriota Luís Piedrahita interesante e digno exercicio de estilo q non vos desagradará, e isto sérveme para enlazar co primeiro só de guitarra: o "top five" de pelis vistas en Madrid ata a data:
No máis alto,
"Promesas del este"

de David Cronengberg, estilizada e brutal (esa escena de loita a morte no baño) concisa e emocionante, cun Viggo Mortenssen soberbio, quédase na memoria como gran filme ao instante. Un 9.

"Ratatouille"

Pixar non falla e aquí acerta de pleno, Brad Bird (Los Increibles) consegue un prodixioso mecanismo de ritmo cinematográfico, un engranaxe deslumbrante de personaxes e animación, de forma e fondo, q ademais transmite unha mensaxe máis aló do políticamente correcto e esterilizado. Escenas como o flashback á nenez do critico de cociña, golpean os sensores da emoción con toda a forza do talento.

"Rec"

Facía xa tempo q non sentía desasosego no cine, e q ese desasosego viñese comigo ao abandonar a sala, seguíndome polas escaleiras do meu edificio, acomodándose entre as miñas mantas e soños, Balagueró conségueo nesta obra grazas a un sentido do ritmo bestial, a unha contundencia na montaxe e o tratamento da violencia apabullante e cun retruécano final q nos deixa indefensos e paralizados ante un dos personaxes máis perturbadores do horror patrio e internacional dos últimos tempos.

"28 semanas despúes"

Nihilista e bela, o filme de Fresnadillo discorre sen concesións rallando o experimental nalgunhas escenas, peza mestra a q abre a película, non desmerece en absoluto á primeira parte, e supéraa en desesperanza engadindo un elemento desmoralizador e ferinte: é o amor, o dun pai polos seus fillos, o dun marido pola súa esposa, o dun irmán por outro, o q lle da a clave ao mal para perpetuarse, para triunfar, ¿metáfora do noso tempo? Triste pero certo.

"El orfanato"
A película da q todo o mundo qse queda prendado a min non me impresiono en demasía, pero hai q admitir q esta realizada a un excelso nivel técnico, estético e de interpretación feminina. Sobresaiente no tratamento dos tempos q producen inquietude e capacitada para xerar unha iconografía (esa máscara infantil de saco) q non por xa vista é menos impactante.


Imos raudos e eufóricos a atacar o primeiro estribillo, o sábado mañá dedicámolo a ir ao Expocómic, e hei de dicir q se o comparamos co incrible despregue de medios e profesionais do Salón de Barcelona (ao q acudín en dúas ocasións), e co ambiente q abarca e implica a toda a cidade e a cantidade de orixinais q se poden contemplar en emprazamentos respetuosos no Salón de cómic do Atlántico da Coruña, (nove edicións de dez sobre as miñas costas), quédase moi atrás, constreñido nun ambiente no q se respira demasiado gueto, o q se acentúa ao entrar no recinto destinado ao evento e atoparse cunha marabunta de friquis alfeñiques, catorceañeros na súa maioría, acompañados de pícaras nimias disfrazadas de fans de Naruto q apenas alcanzan o máis baixo status do morbo, e paseándose alleos entre eles, os míticos exemplares de fanboys de toda a vida, vestidos polo seu inimigo con camisetas xxl, perillas ralas, peiteados pantojiles, frontes amplas, barrigas aínda mais amplas, q só parecen saír das súas cubículos empapelados de cómics Marvel para conseguir a súa anhelado autógrafo de Pacheco... e xa sei q estou pecando de snob e discipliente, pero é froito de sentirme totalmente desubicado entre a peculiar fauna alí presente, cousa q non me ocorre en Coruña, nin en Barcelona onde a estas feiras achégase un público máis heteroxéneo e máis próximo aos meus gustos culturais e estéticos.

Así q para completar as notas da segunda estrofa fomos a uns deses templos de consumismo q abundan na periferia de Madrid, onde ao redor do mesmo aparcamiento, tes un Pc city, Un Mediamark, un Fnac, un Carrefour e un Ikea, ¿seica non é o paraíso das tarxetas de crédito a principios de mes?, compreime no bazar dos simpáticos suecos a desexada estantería para acomodar os recentemente adquiridos cómics e libros de arte na miña habitación.
E todo estaba cheo de xente, coma se non tivesen outro lugar onde ir, como os zombis de "Amanecer de los muertos" fas cola para pagar, fas cola para comer, fas cola para sacar diñeiro, fas cola para mexar, fas cola para existir, neses marabillosos momentos odio a toda a humanidade e ao absurdo tinglado q temos montado e do q eu participo, e estando de safari con Nemi, outro "roñador" de categoría profesional, o espectáculo de queixas, despotriques e cinismos varios é de órdago.
E xa nos encamiñamos ao estribillo final, a ese q todo o mundo canta cos brazos no alto:
O estreo de dous cules no Bernabeu, nin máis nin menos q o palco 2038, área Vip do estadio, consecuencias ventaxosas do traballo q desenvolve Nemi como apuntaba nos primeiros acordes, alí estabamos nós, tan panchos, eu co meu uniforme de pintamonas indie, camiseta de Superman comunista incluída, e Nemi vestido de oficinista q vai buscar o pan o sábado pola mañá, entre a jet madridista, compartindo os piscolabis q nos ofrecía unha amable e guapa azafata mentres viamos como o Madrid gañáballe fácil ao Racing de Santander, profanando o santuario branco cos nosos mordaces comentarios de tinte barcelonista en "Jallejo" pechado, naquel palco climatizado a salvo do frío e do pobo llano q nos miraba con envexa no descanso mentres nos comiamos en mangas de camisa un surtido de marabillosos e abundantes canapés cortesía da Casa Branca, ao marchar, a moza devólvenos os nosos abrigos e obséquianos cunha minicaixa de bombons co anagrama do club e un sorriso, foi un morboso pracer sentirse parte do capital da capital je je je, en serio teño q agradecerlle a Nemi a privilexiada experiencia, para min é unha bendición q estea en Madrid..
E así, cantando na segunda cima do mundo futbolístico acabamos a nosa canción, que soaría tal q así...







Hey! Que la banda me sigua a ritmo trotón, tipo canción de los Kinks... me desperezó después de la siesta viernes-tarde al recibir la llamada de mi compañero de coros, Nemi, toca recital en el cine, como casi todos los viernes cibelinos.
Nemi es un tío raro, como yo, por eso es mi amigo, por eso pertenece al círculo primigenio de los chulijuais por derecho, es uno de los nuestros.
Nacido a mi vera, en la aldea cercana de Queiruja, lo conozco desde los albores universitarios, desde el comienzo de la hermandad de cinco puntas, es un apasionado del Barça, del manga, de los clásicos de Stephen King, y del cine de terror y ciencia ficción, así q tenemos muchas cosas de q departir en los backstages de nuestros conciertos, también es un yonqui de la coca cola (el caso mas grave conocido en España y posiblemente en Europa) y es un amigo generoso y comprometido, q como yo, sufre de misantropía degenerativa, pero el suyo es un caso acusado, más aún cuando su trabajo consiste en ser un ejecutivo en una gran empresa, con lo cual se pasa la semana dejándose los cuernos para q las pequeñas cosas q nos gusta tener a mano para q nuestra neutra vida consumista prosiga sin sobresaltos estén en el lugar q esperamos a la hora adecuada, ¡q no se pare la rueda por favor¡, q no veamos el vacío bajo nuestros pies, el hormigón asfixiante sobre nuestras cabezas, pero esta tarea tan estresante a veces tiene recompensas aceptables como comprobareis al avanzar esta caótica tonada.
Primera estrofa, Kinepolis, el complejo de salas de cine más grande de Europa (nos gustan los escenarios grandes gente) nos ofrece su gargantuesca oferta y nos decidimos por “La habitación de Fermat” firmada por nuestro compatriota Luis Piedrahita interesante y digno ejercicio de estilo q no os desagradará, y esto me sirve para enlazar con el primer solo de guitarra: el “top five” de pelis disfrutadas en Madrid hasta la fecha:
En lo más alto,
“Promesas del este”
de David Cronengberg, estilizada y brutal (esa escena de lucha a muerte en el baño) concisa y emocionante, con un Viggo Mortenssen soberbio, se queda en la memoria como gran filme al instante. Un 9

“Ratatoille”
Pixar no falla y aquí acierta de pleno, Brad Bird (los Increíbles) consigue un prodigioso mecanismo de ritmo cinematográfico, un engranaje deslumbrante de personajes y animación, de forma y fondo, q además transmite un mensaje más allá de lo políticamente correcto y esterilizado. Escenas como el flashback a la niñez del critico de cocina, golpean los sensores de la emoción con toda la fuerza del talento.

“Rec”
Hacia tiempo q no sentía desasosiego en el cine, y q ese desasosiego se viniera conmigo al abandonar la sala, siguiéndome por las escaleras de mi edificio, acomodándose entre mis mantas y sueños, Balagueró lo consigue en esta obra gracias a un sentido del ritmo bestial, a una contundencia en el montaje y el tratamiento de la violencia apabullante y con un retruécano final q nos deja indefensos y paralizados ante uno de los personajes más perturbadores del horror patrio e internacional de los últimos tiempos.

“28 semanas después”
Nihilista y bella, el filme de Fresnadillo discurre sin concesiones rallando lo experimental en algunas escenas, pieza maestra la q abre la película, no desmerece en absoluto a la primera parte, y la supera en desesperanza añadiendo un elemento desmoralizador e hiriente: es el amor, el de un padre por sus hijos, el de un marido por su esposa, el de un hermano por otro, el q le da la clave al mal para perpetuarse, para triunfar, ¿metáfora de nuestro tiempo? Triste pero cierto.

“El orfanato”
La película de la q todo el mundo se queda prendado a mi no me impresiono en demasía, pero hay q admitir q esta realizada a un excelso nivel técnico, estético y de interpretación femenina. Sobresaliente en el tratamiento de los tempos q producen inquietud y capacitada para generar una iconografía (esa máscara infantil de saco) q no por ya vista es menos impactante.

Vamos raudos y eufóricos a atacar el primer estribillo, el sábado mañana lo dedicamos a ir al Expocómic, y he de decir q si lo comparamos con el increíble despliegue de medios y profesionales del Salón de Barcelona (al q he acudido en dos ocasiones), y con el ambiente q abarca e implica a toda la ciudad y la cantidad de originales q se pueden contemplar en emplazamientos respetuosos en el Salón de cómic del Atlántico de A Coruña, (nueve ediciones de diez sobre mis espaldas), se queda muy atrás, constreñido en un ambiente en el q se respira demasiado gueto, lo q se acentúa al entrar en el recinto destinado al evento y encontrarse con una marabunta de friquis alfeñiques, catorceañeros en su mayoría, acompañados de niñas nimias disfrazadas de fans de Naruto q apenas alcanzan el más bajo status del morbo, y paseándose ajenos entre ellos, los míticos ejemplares de fanboys de toda la vida, vestidos por su enemigo con camisetas xxl, perillas ralas, peinados pantojiles, frentes amplias, barrigas aún mas amplias, q solo parecen salir de sus cubículos empapelados de cómics Marvel para conseguir su anhelado autógrafo de Pacheco... y ya se q estoy pecando de snob y discipliente, pero es fruto de sentirme totalmente desubicado entre la peculiar fauna allí presente, cosa q no me ocurre en Coruña, ni en Barcelona donde a estas ferias se acerca un público más heterogéneo y más cercano a mis gustos culturales y estéticos.
Así q para completar las notas de la segunda estrofa fuimos a unos de esos templos de consumismo q abundan en la periferia de Madrid, donde alrededor del mismo aparcamiento, tienes un Pc city, Un Mediamark, un Fnac, un Carrefour y un Ikea, ¿acaso no es el paraíso de las tarjetas de crédito a principios de mes?, me compré en el bazar de los simpáticos suecos la deseada estantería para acomodar los recién adquiridos cómics y libros de arte en mi habitación.
Y todo estaba lleno de gente, como si no tuvieran otro lugar adonde ir, como los zombis de “Amanecer de los muertos” haces cola para pagar, haces cola para comer, haces cola para sacar dinero, haces cola para mear, haces cola para existir, en esos maravillosos momentos odio a toda la humanidad y al absurdo tinglado q tenemos montado y del q yo participo, y estando de safari con Nemi, otro “roñador” de categoría profesional, el espectáculo de quejas, despotriques y cinismos varios es de órdago.
Y ya nos encaminamos al estribillo final, a ese q todo el mundo canta con los brazos en alto:
El estreno de dos cules en el Bernabeu, ni más ni menos q el palco 2038, área Vip del estadio, consecuencias ventajosas del trabajo q desarrolla Nemi como apuntaba en los primeros acordes, allí estábamos nosotros, tan panchos, yo con mi uniforme de pintamonas indie, camiseta de Superman comunista incluida, y Nemi vestido de oficinista q va a buscar el pan el sábado por la mañana, entre la jet madridista, compartiendo los piscolabis q nos ofrecía una amable y guapa azafata mientras veíamos como el Madrid le ganaba fácil al Racing de Santander, profanando el santuario blanco con nuestros mordaces comentarios de tinte barcelonista en “Jallejo” cerrado, en aquel palco climatizado a salvo del frió y del pueblo llano q nos miraba con envidia en el descanso mientras nos comíamos en mangas de camisa un surtido de maravillosos y abundantes canapés cortesía de la Casa Blanca, al marchar, la chica nos devuelve nuestros abrigos y nos obsequia con una minicaja de bombones con el anagrama del club y una sonrisa, fue un morboso placer sentirse parte del capital de la capital je je je, en serio tengo q agradecerle a Nemi la privilegiada experiencia, para mi es una bendición q esté en Madrid..
Y así, cantando en la segunda cima del mundo futbolístico acabamos nuestra canción, que sonaría tal q así...