domingo, diciembre 09, 2007

FONSO


Estábao reclamando a berros, desde a súa recente, inspirada e descacharrante irrupción como manifestante en Pravda, esta resucitando na miña mente recordos alegres de tempos nos cales, en prol da construción dun mundo á nosa medida, a suspensión da realidade era un milagre factible.
Aqueles anos de escola de monxas e B.U.P. desubicante, onde cada quince días chegaba á aldea o circo dun só home, q abandonando a súa residencia Santiaguesa presentábase con promesas de algarabía q sempre se cumprían e con cantidades industriais de virus da risa, q contaminábanos, posuíanos , e enaxenabanos.
A diferenza de idade nunca foi un problema, o máis "paiaso" sempre era él, só había dúas regras na súa carpa mental, divertirse e facernos mexar de risa, e para iso valía todo: partidillos no "campo dá herba" con porterías de pau e rede de pesca proxectadas polo noso arquitecto de diversións e executadas entre todos, ou na "Eira" , ou o escondite de emoción febril aproveitando todos os "ajochos" do curral, "a casa vella", "ou piso", xogar a "V os visitantes" (clásico entre clásicos) e mil cousas mais, e todo tenia unha patina de risco antisistema, q o facía alleo ao mundo dos adultos e as súas regras, de q esas regras marcabámolas nós, o cal creaba adición.
E vertebrando todo ese cotarro, Fonsiño, o "Paiaso" maior.
Imaxinádevos a adoración q sente Bart por Krusty o paiaso e estaredes preto do q nós experimentabamos coa súa presenza, só q o noso Krusty era leal e nunca nos traizoaba e iso facíanos confiar cegamente, ser gregarios orgullosos.
Aquelas noites de dormitorios repletos, durmindo todos os curmáns xuntos, amontoados en camas xemelas, onde nos recitaba co seu talento innato para fabular as pelis de terror q él xa podía ver ("Venres 13", "Alien", etc) afectando á nosa imaxinación, moito máis do q conseguirían eses filmes de por si.
As mañás esperando o comezo dos "Cabaleiros do Zodiaco", a aprendizaxe dun vocabulario novo q conseguía q palabras como "fiuncho", "chacaritas e takanás, e expresións do calibre de "eu tamen tokotó" ou "eche moi finito" trufaran todas as conversacións, e o tempo q voaba...
E quédame case o mellor de todo, o mellor e máis terrible de soportar para o meu irmán Ger e para o min: As comidas de Domingo.
Todos contorna a unha enorme mesa, tíos, primos, a avóa, e o noso pai trinchando serio e xigantesco a carne do cocido, e no terrible silencio mascullante das comidas da aldea, aí estabamos nós, tristes marionetas, facendo provisión de toda a forza de vontade de cada unha das fibras do noso ser para non expulsar a comida polo nariz ante un ataque de risa mortal provocado por Fonso coa súa batería de muecas e xestos hilarantes dirixidos cara á súa nai, ou a avóa, ou calquera q puxésese a tiro, cada vez q estas lle servían ou lle pedían unha vianda da mesa, muecas e xestos q ninguén mais parecía ver, tal era o talento sobrenatural do circo dun só home, o q nos poñia en serios apretos nos q non sabiamos se chorar de risa ou rir para non chorar.
Apoteósico.
Mais tarde o contacto decreceu ao mudarse a Foz e ao crecer todos, pero sempre conservou ese mesmo espírito burlón, de saber rirse de se mesmo , de rirse de se mesmo antes q de ninguén, de ser un neno eterno no corpo dun Superguerreiro que o fai émulo do seu adorado Goku.
Canta pena espantada nos tempos máis duros temos q agradecerlle.
Canta diversión salvadora de semanas co telón da esperanza baixado.
Cantas risas q nos foron regaladas grazas ao seu incrible xeito de ser.
Agora, mirando cara atrás, dáste conta do importantes e vitais foron esas risas, eses pasaportes a un mundo onde o gris estaba proscrito, onde a ilusión da nenez campaba ás súas anchas, puideron marcar a diferenza, marcárona sen dúbida.
Bueno Fonsiño, espero que che guste este post tanto como ao meu os teus manifestos en Pravda, e espero que traias a este mundo un vástago canto antes q perpetue a extirpe, q conserve o sangue q compartimos, será un meniño afortunado, ninguén poderá rirse tanto co seu pai.
Que saibas q isto asinámolo os dous, Ger e eu e dedicámosche esta canción je je.







Lo estaba reclamando a gritos, desde su reciente, inspirada y descacharrante irrupción como manifestante en Pravda, esta resucitando en mi mente recuerdos alegres de tiempos en los cuales, en pro de la construcción de un mundo a nuestra medida, la suspensión de la realidad era un milagro factible.
Aquellos años de escuela de monjas y B.U.P. desubicante, donde cada quince días llegaba a la aldea el circo de un solo hombre, q abandonando su residencia Santiaguesa se presentaba con promesas de algarabía q siempre se cumplían y con cantidades industriales de virus de la risa, q nos contaminaba, nos poseía , y nos enajenaba.
La diferencia de edad nunca fue un problema, el más “paiaso” siempre era el, solo había dos reglas en su carpa mental, divertirse y hacernos mear de risa, y para eso valía todo: partidillos en el “campo da herba” con porterías de palo y red de pesca proyectadas por nuestro arquitecto de diversiones y ejecutadas entre todos, o en “a Eira” , o el escondite de emoción febril aprovechando todos los “ajochos” del corral, “a casa vella”. “o piso”, jugar a “V los visitantes” (clásico entre clásicos) y mil cosas mas, y todo tenia una patina de riesgo antisistema, q lo hacía ajeno al mundo de los adultos y sus reglas, de q esas reglas las marcábamos nosotros, lo cual creaba adición.
Y vertebrando todo ese cotarro, Fonsiño, el “Paiaso” mayor.
Imaginaos la adoración q siente Bart por Krusty el payaso y estaréis cerca de lo q nosotros experimentábamos con su presencia, solo q nuestro Krusty era leal y nunca nos traicionaba y eso nos hacia confiar ciegamente, ser gregarios orgullosos.
Aquellas noches de dormitorios repletos, durmiendo todos los primos juntos, amontonados en camas gemelas, donde nos recitaba con su talento innato para fabular las pelis de terror q el ya podía ver (“Viernes 13”, “”Alien”, etc) afectando a nuestra imaginación, mucho más de lo q habrían conseguido esos filmes de por si.
Las mañanas esperando el comienzo de los “Caballeros del Zodiaco”, el aprendizaje de un vocabulario nuevo q conseguía q palabras como “fiuncho”, “chacaritas e tacanas”, y expresiones del calibre de “eu tamen tokoto” o “eche moi finito” trufaran todas las conversaciones, y el tiempo q volaba...
Y me queda casi lo mejor de todo, lo mejor y más terrible de soportar para mi hermano Ger y para mi: Las comidas de Domingo.
Todos entorno a una enorme mesa, tíos, primos, la abuela, y nuestro padre trinchando serio y gigantesco la carne del cocido, y en el terrible silencio mascullante de las comidas de la aldea, ahí estábamos nosotros, tristes marionetas, haciendo acopio de toda la fuerza de voluntad de cada una de las fibras de nuestro ser para no expulsar la comida por la nariz ante un ataque de risa mortal provocado por Fonso con su batería de muecas y gestos hilarantes dirigidos hacia su madre, o la abuela, o cualquiera q se pusiera a tiro, cada vez q estas le servían o le pedían una vianda de la mesa, muecas y gestos q nadie mas parecía ver, tal era el talento sobrenatural del circo de un solo hombre, lo q nos ponía en serios aprietos en los q no sabíamos si llorar de risa o reír para no llorar.
Apoteósico.
Mas tarde el contacto decreció al mudarse a Foz y al crecer todos, pero siempre conservo ese mismo espíritu burlón, de saber reírse de si mismo , de reírse de si mismo antes q de nadie, de ser un niño eterno en el cuerpo de un Superguerreiro que lo hace émulo de su adorado Goku.
Cuanta pena espantada en los tiempos más duros tenemos q agradecerle.
Cuanta diversión salvadora de semanas con el telón de la esperanza bajado.
Cuantas risas q nos fueron regaladas gracias a su increíble manera de ser.
Ahora, mirando hacia atrás, te das cuenta de lo importantes y vitales fueron esas risas, esos pasaportes a un mundo donde el gris estaba proscrito, donde la ilusión de la niñez campaba a sus anchas, pudieron marcar la diferencia, la marcaron sin duda.
Bueno Fonsiño, espero q te guste este post tanto como a mi tus manifiestos en Pravda,
Y espero que traigas a este mundo un vástago cuanto antes q perpetué la extirpe, q conserve la sangre q compartimos, será un hijito afortunado, nadie podrá reírse tanto con su padre.
Que sepas q esto lo firmamos los dos, Ger y yo y te dedicamos esta canción je je

2 Manifiestos:

ALL BLACK dijo...

...primeiramente ajradeservos k me fajades partisipe deste marabilloso universo k e pravda.
vexo kos vosos rekordos seguen estando presentes e moi vivos no voso interior...esa era a miña mision...transmitirvos o infinito e apabullante poder da imaxinacion!!
Poder k kando somos nenos rezumamos por todolos poros da nosa piel,poder k nos axuda a vivir aventura donde realmente non hai case nada,e dese nada nos fasiamos un universo.
Konsiderome satisfeito se ese espiritu burlon e pachanjero k vos mostrei esta en vos ainda k non o esteriorisedes...se un mesmo non sabe rirse dos seus defectos e falliños..esta kondenado a unha vida de ostrasismo e lajañentura de cor jris.Ahora explikarei o resto de Pravdistas o k significa este sentimento k nos une:

Se existira o ceo e o inferno e me ofreseran a eternidade no paraiso(where the grass is green and the girls are pretty)a kanbio da miña alma ou polo kontrario a reencarnasion nun pekeno saian akompañado por dous padajuas para rememorar por sempre tempos de risas e de xojos,ainda k tivese k arder no lume eterno...amiña elesion non tardaria nin un microsejundo:INFERNO.
kerovos

CHEMA dijo...

Pois inferno para todos lo!!!
Estaria moi ben , q este veran, aproveitando as vacasions e o bo tempo da aldea, nos reuniramos todos en Rial, e nos olvidaramos de toda a merda q ahi q trajar cada dia, e solo nos preocuparamos de comer, dormir e xojar (por xojar podes entender calkera actividade divertida jeje), Ger e eu sejuro q o fasemos, o veran deste ano foi extraordinario, e sentounos moi ben, espero q para o q ven veñades pasa un dias e nos pasemos as horas desperrechandonos.

E nos tamen te queremos.