
Carta desde as novas trincheiras:
Atocha, zona Embajadores, Paseo de las Delicias, que nomes tan castizos, q secas lexanías da terra.
Aterrizo aínda imberbe en degluticions da gran urbe no avispero de esperanzas e ambicións rexentado pola deusa Cibeles, onde, só, nadas entre mares de xente.
A capital do reino:
Madrid.
Abro os ollos por primeira vez na cama q ha de acoller o cansazo do meu corpo en soños, e penso para min q a primeira e ilusionada cabeza de praia galega q establecemos en territorio castelán non esta nada mal: un coqueto e luminoso piso en zona céntrica.
A rúa onde residiremos ten un nome prometedor, evocador:
O Paseo das Delicias.
As metáforas q a miña mente, convalecente aínda da enfermidade do onte, se empeña en crear, presta, das aparentes casualidades da vida, poden ser encantadoramente exasperantes:
"A sirena" reza o cartel do local q se situa xusto enfronte do meu portal co seu alegórico debuxo de ninfa escamosa, "los congelados" ofrece no escaparate, q adecuadamente se me brinda o esbozo dun sorriso melancólico ante tal cúmulo de significados cruzados, de novo, como sempre, reescribo nos renglons torcidos da miña mente o significado da realidade q me rodea en función dos meus anhelos, bendita cualidade.
El Paseo de las Delicias desemboca na praza do emperador Carlos V, á dereita sitúase a soada estación de ferrocarril de Atocha, coa entrada ao Parque do Retiro xusto detrás, á esquerda o museo "Raíña Sofía", se decidise seguir en liña recta, o paseo do Prado, dominado polo museo onde espero derrochar horas e horas admirando aos mestres doutros tempos, se elixise desviarme á dereita pola rúa de Atocha, a un tiro de ladrillo, esta a Porta do Sol, Gran Vía e Chueca, centro neurálgico das compras, espectáculos e vanidades, facendo linde coa zona vella e histórica da cidade.
Neptuno agárdame na súa fonte se sigo recto desde Carlos V, e de lonxe no seu carromato tirado por leóns espera para q lle renda o tributo debido a deusa da cidade, Cibeles, q obsérvame altiva, case case baixo a sombra da Porta de Alcalá q imponse maxestuosa á súa dereita.
Subo por Recoletos ata a praza de Colón, e xa case esta, abarcando o horizonte, esperando por min como por tantos outros antes e tantos outros despois, afeito a q outro debuxante de pasos e miradas o percorra, o inmenso Paseo de la Castellana, e no meu discorrer pasarei baixo a sombra do feudo do inimigo branco: o estadio Santiago Bernabeu...
Madrid inmensa, onnimiosa e abstracta, q apabulla en cada avenida, en cada praza copada polas masas de vulgo.
Madrid concreta, próxima, tanxible, q encandila en cada recoveco, en cada novo rostro.
Aquí estas para min.
Aquí estou para ti.
Carta desde las nuevas trincheras:
Atocha, zona Embajadores, Paseo de las Delicias, que nombres tan castizos, q secas lejanías de la tierra.
Aterrizo aún imberbe en degluticiones de la gran urbe en el avispero de esperanzas y ambiciones regentado por la diosa Cibeles, donde, solo, nadas entre mares de gente.
La capital del reino:
Madrid.
Abro los ojos por primera vez en la cama q ha de acoger el cansancio de mi cuerpo en sueños, y pienso para mí q la primera e ilusionada cabeza de playa gallega q hemos establecido en territorio castellano no esta nada mal: un coqueto y luminoso piso en zona céntrica.
La calle donde residiremos tiene un nombre prometedor, evocador:
El Paseo de las Delicias.
Las metáforas q mi mente, convaleciente aun de la enfermedad del ayer, se empeña en crear, presta, de las aparentes casualidades de la vida, pueden ser encantadoramente exasperantes:
“La sirena” reza el cartel del local q se sitúa justo enfrente de mi portal con su alegórico dibujo de ninfa escamosa, “los congelados” ofrece en el escaparate, q adecuadamente se me brinda el esbozo de una sonrisa melancólica ante tal cúmulo de significados cruzados, de nuevo, como siempre, reescribo en los renglones torcidos de mi mente el significado de la realidad q me rodea en función de mis anhelos, bendita cualidad.
El Paseo de las Delicias desemboca en la plaza del emperador Carlos V, a la derecha se sitúa la célebre estación de ferrocarril de Atocha, con la entrada al Parque del Retiro justo detrás, a la izquierda el museo “Reina Sofía”, si decidiera seguir en línea recta, el paseo del Prado, dominado por el museo donde espero derrochar horas y horas admirando a los maestros de otros tiempos, si eligiera desviarme a la derecha por la calle de Atocha, a un tiro de ladrillo, esta la Puerta del Sol, Gran Vía y Chueca, centro neurálgico de las compras, espectáculos y vanidades, haciendo linde con la zona vieja e histórica de la ciudad.
Neptuno me aguarda en su fuente si sigo recto desde Carlos V, y a lo lejos en su carromato tirado por leones espera para q le rinda el tributo debido la diosa de la ciudad, Cibeles, q me observa altiva, casi casi bajo la sombra de la Puerta de Alcalá q se impone majestuosa a su derecha.
Subo por Recoletos hasta la plaza de Colón, y ya casi esta, abarcando el horizonte, esperando por mi como por tantos otros antes y tantos otros después, acostumbrado a q otro dibujante de pasos y miradas lo recorra, el inmenso Paseo de la Castellana, y en mi discurrir pasaré bajo la sombra del feudo del enemigo blanco: el estadio Santiago Bernabeu...
Madrid inmensa, onnimiosa y abstracta, q apabulla en cada avenida, en cada plaza copada por las masas de vulgo.
Madrid concreta, cercana, tangible, q encandila en cada recoveco, en cada nuevo rostro.
Aquí estas para mi.
Aquí estoy para ti.
7 Manifiestos:
aaaaaaai canta envexa sana che teño, de vivires nun sitio decente con xente próxima! eu seguirei aquí xerando historietas cómicas que contarlle polo de agora a amigos coma ti e nun futuro quen sabe... igual podo contarllas a pequenos seres infernales con parte de adn compartido (ufff, fora da cachola eses pensamentos, que me estreso!). Ano novo e vida nova, e ti lebas ó máximo exponente esa expresión.
PD. por aquí xa teño visto aljún establecemento de "la sirena" jeje aínda que non lle estou sacando moito proveito...
Confiemos en q todos estes esfuersos e ideas un dia nos sirvan para ter o q queremos, asi sea.
Coño, Chema, por esa zona vivin eu os dous anos que pasei en Madrid. Na calle Cáceres, xusto a saida de unha das bocas de metro da estación de Delicias. Espero que sexa un bo augurio. A min non me foi moi mal pola capital. Espero que a ti che vaia ainda mellor.
Saudos e forza, bolchevique...
Por certo que eu trabllaba xusto o lado do enimigo branco, jeje.
Rey:
Vaia coincidencias eh?!!!!
Pois espero q si, q me vaia ben como a ti, por ahora estoume situando...
Jrasias polos bos desexos.
Agradecidos saúdos desde a capital.
Vaia as sereas persiguenche a onde queira que vaias, bo sinal mellor presagio...Ese corazón cicatrizante todavía ten moito que latir. Espero poder vivir algun momentiño contigo neses lares e visitar alguns museiños. En canto teña un momento dareiche un pouco a lata!
Pois é verdade que sigues os cantos das sereas... :-)
Moita moitisima sorte na nova andadura!!
un bico grande!!
Publicar un comentario en la entrada