martes, agosto 14, 2007

ABUELA AMIJA



Imaxinádevos un ser anacrónico, un ser ao cal os tempos e os costumes actuais superaron fai tempo, q non ten case ningún tipo de conexión ideolóxica nin xeracional co mundo no q vivimos, e q ademais comparte acérrimamente todos os prexuízos alentados secularmente pola incultura e a cerrazón de ideas dos popes da nosa querida Galicia, léase:
Machismo recalcitrante a pesar de ser muller: as mulleres por definición son portadoras de maldade, e nunca nunca fan nada con boas intencións.
Desprezo polo cultural por consideralo superfluo: toda actividade q non se traduza en algo material é denostada, calquera tipo de lecer, estigmatizado.
Pesimismo existencial, ataques inexplicables a todo o q poida representar fonte de felicidade, martirización inútil, regodeo nos aspectos negativos da existencia, pero todo isto sen un armazón conceptual q le de certa cobertura intelectual, criminalización da procura e achado da felicidade persoal se se contrapón no mais mínimo ao "q dirán", á opinión atrofiada da anquilosada chusma coa q comparten as mesmas endogámicas vendas ideolóxicas.
Medo e prexuízos latentes ante todo o descoñecido e diferente, sexan persoas ou ideas, nunca se dá o beneficio da dúbida para comprobar se pode resultar algo positivo ou enriquecedor, desprézase por sistema.
O prexuízo ancestral como credo, os costumes antidiluvianas como lei.
O medo como Deus.
Ben, contemplando a momificante existencia deste ser, vestida cas súas mortaxas en vida: negro imperecedero nas súas roupaxes, taras eternas da vergonzante pantomima eclesiástica sobre o seu corazón, constatando o allea q é á túa propia forma de ser e ao q representa para ti un ser humano cabal, tes q enfrontarche ao paradoxa de q ese ser é a túa avoa, e de q procedes dela en moitos sentidos, desde o xenético, ao sentimental, pasando polo pouso artístico-espiritual q lle supos (oh! Iluso) á túa propia alma.
E aínda que nalgúns momentos sorpréndame a min mesmo observándoa fríamente coma se fose un espantoso compendio de malas actitudes preñadas de odios irracionais e cegos, q articúlanse torpemente no corpo vetusto dun nigromante rexido por unha decrepita e carcomida mente... sabes q a queres, e q o día q non esté sentiralo.
E dun modo profundo.
Porque así como non comprende o mundo q cambia ao seu ao redor parapetada detrás da súa montaña ruinosa de ignorancia, daría a súa vida pola miña, quererame sempre, incondicionalmente, máis aló de ningún tipo de consideración ética.
Amor de avoa.
Agora, aos seus oitenta achacosos anos, séguenos regalando perlas da súa sabedoría ancestral, como: "Ou mar e moi fondiño" referíndose ao duro da profesión de mariñeiro q nós debiamos esquivar a base de educación escolar, ou: "tes q esperar ti o celta, porque o celta non espera por ti" aclaratorio consello para q esteas cravado na parada do bus polo menos media hora antes da súa suposta chegada, ou o clásico: "Pon o parte", q traducido significa: acende o televisor e sintoniza un telexornal, o da primeira a poder ser.
Na fogar da aldea fálanse dous tipos de galego: castrapo e o da abuelasa.
Fai case dez anos sufriu un derrame cerebral, xa non se contaba con ela, pero "mala herba nunca morre" e regresou con forza ao mundo os vivos cun novo idioma propio, coas súas regras exclusivas tanto sintácticas como de pronunciación, causante de expresións desternillantes e desenvolvementos arguméntales q raian o paroxismo surrealista, unha fonte inesgotable de risas e anécdotas, de vida á fin e ao cabo, "non hai mal q por ben non veña" dirían os inconscientes acólitos do gremio do optimismo.

Eu son un primoxénito, e cun pai mariño e unha nai primeriza a axuda da experimentada avoa era capital, nos primeiros anos da miña existencia ela representaba para min un faro, q iluminaba a existencia de todas as cousas, teño perfectamente presente o sentimento de dependencia q tiña da súa persoa, ese: "Abuela amiiiiija!!!" q declamaba suplicante cando ela se escabullía de min para realizar tarefas fóra dos limites fogareños nos q eu debería estar, esa chamada resoa nos recunchos da miña memoria.
Así, requiría a presenza do ser q dábame para comer, vestíame, e co cal durmía, e q constituíase no meu referente humano máis constante e solícito na gran maioría das veces.

"Crieiche eu" repíteme aínda hoxe en día golpeándose orgullosa o peito, "Crieiche eu".
E non se pode negar, e non se lle pode reprochar a súa devoción, algo fixo ben, levantándose desde o lodo da súa deficiente educación, cunha vida de traballo físico e sacrificios, conseguiu atalaias mais altas para q os q viñésemos despois vísemos con mais claridade. E despois permaneceu presente como unha figura totémica ao longo da nosa nenez, adolescencia, e nesta adultoscencia q sufro agora, achegando a súa parte, cumprindo o seu papel.
E non podo xulgala, pecando de arrogancia, desde a altura de miras q a miña educación, as miñas intelectualoides aspiracións e a miña cómoda posición libre de estreitezas de primeira necesidade me otorgan, o q si podo é aprender de como tivo q zafarse coa vida, e librarme dos prexuízos q herdou dos nosos antepasados.
Porque dos do teu sangue podes aprender o q se debe facer na vida... pero tamén o q non se debe.
"Abuela amija": q un neno tan pequeno articulase unha expresión de tal calado indica a importancia do vinculo sentimental existente, por unha banda: "Abuela", o berro primario de asociación familiar, e por outro "Amija", q introduce un concepto de amizade embrionario, unha confianza máis aló da q impón os vínculos sanguíneos.
No comic "el Cuervo" de James O`barr lin unha frase xenial q me quedou gravada:
"Nai é o nome q lle dan a Deus as bocas e corazóns dos nenos".
Ben, no meu caso o nome era: "Abuela amija"




Imaginaros un ser anacrónico, un ser al cual los tiempos y las costumbres actuales han superado hace tiempo, q no tiene casi ningún tipo de conexión ideológica ni generacional con el mundo en el q vivimos, y q además comparte acérrimamente todos los prejuicios alentados secularmente por la incultura y la cerrazón de ideas de los popes de nuestra querida Galicia, léase:
Machismo recalcitrante a pesar de ser mujer: las mujeres por definición son portadoras de maldad, y nunca nunca hacen nada con buenas intenciones.
Desprecio por lo cultural por considerarlo superfluo: toda actividad q no se traduzca en algo material es denostada, cualquier tipo de ocio, estigmatizado.
Pesimismo existencial, ataques inexplicables a todo lo q pueda representar fuente de felicidad, martirización inútil, regodeo en los aspectos negativos de la existencia, pero todo esto sin un armazón conceptual q le una cierta cobertura intelectual, criminalización de la búsqueda y hallazgo de la felicidad personal si se contrapone en lo mas mínimo al “q dirán”, a la opinión atrofiada de la anquilosada chusma con la q comparten las mismas endogámicas vendas ideológicas.
Miedo y prejuicios latentes ante todo lo desconocido y diferente, sean personas o ideas, nunca se da el beneficio de la duda para comprobar si puede resultar algo positivo o enriquecedor, se desprecia por sistema.
El prejuicio ancestral como credo, las costumbres antidiluvianas como ley.
El miedo como Dios.
Bien, contemplando la momificante existencia de este ser, vestida con sus mortajas en vida: negro imperecedero en sus ropajes, taras eternas de la vergonzante pantomima eclesiástica sobre su corazón, constatando lo ajena q es a tu propia forma de ser y a lo q representa para ti un ser humano cabal, tienes q enfrentarte a la paradoja de q ese ser es tu abuela, y de q procedes de ella en muchos sentidos, desde el genético, al sentimental, pasando por el poso artístico-espiritual q le supones (oh! Iluso) a tu propia alma.
Y aunque en algunos momentos me sorprenda a mi mismo observándola fríamente como si fuera un espantoso compendio de malas actitudes preñadas de odios irracionales y ciegos, q se articulan torpemente en el cuerpo vetusto de un nigromante regido por una decrepita y carcomida mente... sabes q la quieres, y q el día q no esté lo sentirás.
Y de un modo profundo.
Porque así como no comprende el mundo q cambia a su alrededor parapetada detrás de su montaña ruinosa de ignorancia, daría su vida por la mía, me querrá siempre, incondicionalmente, más allá de ningún tipo de consideración ética.
Amor de abuela.
Ahora, a sus ochenta achacosos años, nos sigue regalando perlas de su sabiduría ancestral, como: “O mar e moi fondiño” refiriéndose a lo duro de la profesión de marinero q nosotros debíamos esquivar a base de educación escolar, o: “tes q esperar ti o celta, porque o celta non espera por ti” aclaratorio consejo para q estés clavado en la parada del bus al menos media hora antes de su supuesta llegada, o el clásico: “Pon o parte”, q traducido significa: enciende el televisor y sintoniza un telediario, el de la primera a poder ser.
En la hogar de la aldea se hablan dos tipos de gallego: castrapo y el de la abuelasa.
Hace casi diez años sufrió un derrame cerebral, ya no se contaba con ella, pero “mala herba nunca morre” y regreso con fuerza al mundo los vivos con un nuevo idioma propio, con sus reglas exclusivas tanto sintácticas como de pronunciación, causante de expresiones desternillantes y desarrollos arguméntales q rayan el paroxismo surrealista, una fuente inagotable de risas y anécdotas, de vida al fin y al cabo, “non hai mal q por ben non veña” dirían los inconscientes acólitos del gremio del optimismo.

Yo soy un primogénito, y con un padre marino y una madre primeriza la ayuda de la experimentada abuela era capital, en los primeros años de mi existencia ella representaba para mi un faro, q iluminaba la existencia de todas las cosas, tengo perfectamente presente el sentimiento de dependencia q tenia de su persona, ese: “Abuela amiiiiija!!!” q declamaba suplicante cuando ella se escabullía de mi para realizar tareas fuera de los limites hogareños en los q yo debería estar, esa llamada resuena en los recovecos de mi memoria.
Así, requería la presencia del ser q me daba de comer, me vestía, y con el cual dormía, y q se constituía en mi referente humano más constante y solícito la gran mayoría de las veces. “Crieiche eu” me repite aun hoy en día golpeándose orgullosa el pecho, “Crieiche eu”.
Y no se puede negar, y no se le puede reprochar su devoción, algo hizo bien, levantándose desde el fango de su deficiente educación, con una vida de trabajo físico y sacrificios, consiguió atalayas mas altas para q los q viniéramos después viéramos con mas claridad. Y después permaneció presente como una figura totémica a lo largo de nuestra niñez, adolescencia, y en esta adultoscencia q sufro ahora, aportando su parte, cumpliendo su papel.
Y no puedo juzgarla, pecando de arrogancia, desde la altura de miras q mi educación, mis intelectualoides aspiraciones y mi cómoda posición libre de estrecheces de primera necesidad me otorga, lo q si puedo es aprender de cómo tuvo q zafarse con la vida, y librarme de los prejuicios q heredó de nuestros antepasados.
Porque de los tu sangre puedes aprender lo q se debe hacer en la vida... pero también lo q no se debe.
“Abuela amija”: q un niño tan pequeño articulara una expresión de tal calado indica la importancia del vinculo sentimental existente, por un lado: “Abuela”, el grito primario de asociación familiar, y por otro “Amija”, q introduce un concepto de amistad embrionario, una confianza más allá de la q imponen los vínculos sanguíneos.
En el comic “el Cuervo” de James O`barr leí una frase genial q me quedo grabada:
”Madre es el nombre q le dan a Dios las bocas y corazones de los niños”.
Bien, en mi caso el nombre era: “Abuela amija”





3 Manifiestos:

Jontxu dijo...

Como sempre deixasme coa boca aberta, sen comentarios...

Juan dijo...

Así son as cousas, non sabemos como nos adaptaremos nós cando teñamos a súa idade... quen sabe, ó mellor estamos máis desfasados que ela, porque tal como se van acelerando as cousas non sei onde iremos parar.

Fasedoira dijo...

Nada do que pasa nas nosas vidas tería acontecido sen que esas mullleres 10 estalicasen os brazos para traballar arreo, sen folgo, deixando o lombo, madrugando, indo a traballar ó outro lado da cidade a pé e cunha hora de camiño por diante, chegando mollada, con frío e con tres pequenos por cuidar e pregando porque non viñeran máis, eran outros tempos, outros homes... a vida non era casi nunca festa, Chema canta razón tes, desde a miña ignorancia, sobre todo na ignorancia e arrogancia adolescente moitas veces ousei levantarlle a voz demáis polas súas teimas, hoxe pensoo e daríame boas labazadas a min mesma, en fin a miña avoa, carniceira, sempre é un 10 de muller ... nunca lle chegarei a suela dos zapatos, supoño que a miña raza vai para atrás, gracias por lembrarma co teu texto...afortunadamente inda sigue aquí e chámame de vez en cando, quéroa!